In his dispatch from the closing days of the Locarno Film Festival, Robert Daniels groups three films that all contemplate death and mortality, each from a different direction. Hong Sang-soo's "Nowhere to Lay My Eyes," which won him Best Director at Locarno, follows Sang-hee (Kim Min-hee), an experimental filmmaker who travels to Jeju Island with her younger brother to see the mother she has not visited in a decade. Kim won Best Performance at the festival for the role. On Jeju, Sang-hee meets her mother's new husband, himself a filmmaker, who has spent two years documenting a burial rite called a grass tomb, in which the body is placed above ground to decompose, after which the bones are polished and the funeral is held. That description, Daniels writes, pushes the viewer toward our imperfect relationship with death, where loss and acceptance are equally hard to hold. The film also sets love against solitude and weighs the ethics of documentary against fiction. Beatrice Gibson's debut feature "At Night" unfolds over one Parisian night, carried by the conversations of six women about desire, feminism, aging and life. Daniels hears an echo of Chantal Akerman's "News from Home," another film by a transplanted artist consumed by her own rootlessness. At its center is a ten-minute, nearly unbroken café conversation. Ben Rivers shot the film on 16mm, and Gibson opens it with a poem by the recently deceased Alice Notley. Daniels counts the film's formal independence and its own voice among its strengths. In Denis Côté's "Nobody's Violence," Mira (Larissa Corriveau) moves from town to town working for a company that sends people to assist the terminally ill with assisted suicide, a hired gun, as Daniels puts it, who carries no weapon. The first half withholds clear answers and raises genuinely difficult moral questions, but the closer the film moves toward explanation and conventional structure, Daniels writes, the more of its magic it loses.
سه فیلم دربارهٔ مرگ؛ گزارش پایانی لوکارنو
رابرت دنیلز در گزارش روز پایانی جشنواره لوکارنو سه فیلم را کنار هم می‌گذارد که هر سه به مرگ و فناپذیری می‌پردازند، اما هرکدام از مسیری متفاوت. «Nowhere to Lay My Eyes» ساخته هونگ سانگ‌سو، که جایزه بهترین کارگردانی لوکارنو را برای او به همراه داشت، داستان سانگ‌هی است، فیلمسازی تجربی با بازی کیم مین‌هی، که پس از ده سال دوری همراه برادر کوچک‌ترش به جزیره ججو می‌رود تا مادرش را ببیند. کیم مین‌هی برای همین نقش جایزه بهترین بازیگری جشنواره را گرفت. سانگ‌هی در ججو با شوهر تازه مادرش آشنا می‌شود که او هم فیلمساز است و دو سال صرف فیلم‌برداری از آیین تدفینی «گور علفی» کرده است؛ آیینی که در آن پیکر را روی زمین می‌گذارند تا بپوسد، سپس استخوان‌ها را صیقل می‌دهند و مراسم خاکسپاری برگزار می‌شود. به نوشته دنیلز، همین توصیف تماشاگر را به رابطه ناقص انسان با مرگ می‌کشاند؛ جایی که فقدان و پذیرش هر دو به یک اندازه دشوارند. فیلم در کنار این، عشق و تنهایی و اخلاق مستندسازی در برابر داستان را هم به گفت‌وگو می‌گذارد. «At Night» نخستین فیلم بلند بئاتریس گیبسون در یک شب پاریس می‌گذرد و از خلال گفت‌وگوهای شش زن درباره میل، فمینیسم، پیری و زندگی پیش می‌رود. دنیلز آن را یادآور «News from Home» شانتال آکرمن می‌داند، اثر هنرمندی دیگر که بی‌ریشگی خودش را فیلم کرده بود. مرکز فیلم گفت‌وگویی ده‌دقیقه‌ای و تقریبا بی‌برش در یک کافه است. فیلم‌برداری ۱۶ میلی‌متری کار بن ریورز است و گیبسون فیلم را با شعری از آلیس نوتلی، شاعر تازه‌درگذشته، می‌آغازد. دنیلز استقلال فرمی و صدای مستقل اثر را از نقاط قوت آن می‌شمارد. در «Nobody's Violence» ساخته دنی کوته، میرا با بازی لاریسا کوریوو شهر به شهر می‌گردد و برای شرکتی کار می‌کند که به بیماران مراحل پایانی در خودکشی کمکی یاری می‌رساند؛ به تعبیر دنیلز نوعی آدمکش اجیرشده که سلاحی ندارد. نیمه نخست فیلم از دادن پاسخ روشن خودداری می‌کند و پرسش‌های اخلاقی پیچیده‌ای می‌سازد، اما هرچه فیلم در ادامه به توضیح و ساختار متعارف نزدیک‌تر می‌شود، به نظر دنیلز جادوی خود را از دست می‌دهد.