In an interview with Matt Zoller Seitz for RogerEbert.com, Ross McElwee, one of America's most original documentary filmmakers and a longtime Harvard teacher, discusses his new documentary Remake and the lasting influence of Sherman's March. Remake confronts the death of his son Adrian, who appeared throughout McElwee's later films and struggled with mental illness and addiction. McElwee explains that he initially could not write or watch moving images of his son, and gradually returned to the family archive by selecting still frames of Adrian and writing about them before assembling the new film. The conversation also marks forty years since Sherman's March and explores McElwee's deeply personal approach to documentary filmmaking. The interview's title comes from a moment in that film when his friend Charleen told him, on camera, that this is not art, this is life; a line he says he still thinks about constantly. He reflects on the boundary between recording life and fully living it, the ethics of filming people during traumatic moments, and the way a camera changes reality. McElwee hopes that Remake may offer solace to people who have lost family members to addiction by reminding them that they are not alone.
این هنر نیست، این زندگی است: راس مک‌الوی دربارهٔ «بازسازی» و «رژه شرمن»
راس مک‌الوی، از اصیل‌ترین مستندسازان آمریکا و استاد دیرین فیلمسازی در هاروارد، در گفت‌وگو با مت زولر سایتز در وبسایت راجر ایبرت درباره مستند تازه خود «ری‌میک» و فیلم ماندگار «رژه شرمن» سخن می‌گوید. «ری‌میک» به مرگ پسرش آدریان می‌پردازد که سال‌ها در فیلم‌های او حضور داشت و درگیر بیماری روانی و اعتیاد بود. مک‌الوی توضیح می‌دهد که پس از مرگ پسرش برای مدتی قادر به نوشتن یا تماشای فیلم‌های خانوادگی نبود و سرانجام با انتخاب چند تصویر ثابت از آدریان و نوشتن درباره آنها توانست به تدریج به آرشیو خانوادگی بازگردد و فیلم را بسازد.این گفت‌وگو همچنین به چهلمین سال نمایش «رژه شرمن» و شیوه شخصی مک‌الوی در مستندسازی زندگی خودش می‌پردازد. عنوان مصاحبه از جمله‌ای در همان فیلم گرفته شده که دوستش شارلین خطاب به دوربین او گفت: «این هنر نیست، این زندگی است»؛ جمله‌ای که به گفته مک‌الوی هنوز هر روز به آن فکر می‌کند. او درباره مرز میان ثبت یک لحظه و زندگی کردن آن لحظه، مسئولیت فیلمساز در برابر سوژه‌های آسیب‌دیده و تاثیر دوربین بر واقعیت صحبت می‌کند و می‌گوید «ری‌میک» نمی‌تواند درد فقدان را از میان ببرد اما شاید به کسانی که عزیزان خود را بر اثر اعتیاد از دست داده‌اند احساس همراهی و تسلی بدهد.