In a review by Collin Ziegler, San Francisco Classical Voice covers the San Francisco Symphony's latest concert at Davies Symphony Hall, a program that placed the mighty Ruffatti Concert Organ at center stage. Commissioned for the hall from the Fratelli Ruffatti workshop in Padua, Italy, the instrument's more than 8,000 pipes made it North America's largest concert organ when installed in 1984, yet for decades it has rarely been heard. Stéphane Denève conducted, with Olivier Latry, the celebrated organist of Notre-Dame de Paris, at the console. The program opened with Guillaume Connesson's symphonic poem "Flammenschrift," a tribute to Beethoven, and continued with Francis Poulenc's Organ Concerto and Camille Saint-Saëns's Symphony No. 3, the "Organ." The critic stresses that the concert presented the organ not as a merely ecclesiastical or decorative instrument but as a colorful, powerful, transformative force within the orchestra. In the Poulenc concerto, written in 1938 as the composer returned to his Catholic faith, the organ was theatrical and at times aggressive, a voice moving among religious shadows, driving energy, and dark interludes, its fanfares recalling Bach's Fantasia and Fugue. In the Saint-Saëns, the organ became part of the orchestral fabric itself: an entrance so quiet it slips in unnoticed, then suddenly changes the music's color and depth, merging strings, winds, and pipes, in the critic's words, into a heavenly tower of sound no orchestra could build alone. For Ziegler, Denève and Latry, who shaped every note with character and energy, proved that the Davies Hall organ is more than an enormous, underused instrument; placed at the heart of a program, it can make familiar music feel unfamiliar again, alive and unpredictable.
ساز در مرکز صحنه؛ شبی پرطنین با سمفونی سان‌فرانسیسکو
مجله سان‌فرانسیسکو کلاسیکال ویس در نقدی به قلم کالین زیگلر به کنسرت تازه سمفونی سان‌فرانسیسکو در تالار دیویس می‌پردازد؛ برنامه‌ای که در آن اُرگ عظیم روفاتی به مرکز توجه آمد. این ساز که به سفارش تالار در کارگاه برادران روفاتی در پادوای ایتالیا ساخته شد، با بیش از هشت هزار لوله در زمان نصب در سال ۱۹۸۴ بزرگ‌ترین اُرگ کنسرت آمریکای شمالی بود، اما دهه‌هاست به‌ندرت به صدا درمی‌آید. استفان دونو رهبری ارکستر را بر عهده داشت و اولیویه لاتری، اُرگ‌نواز برجسته کلیسای نوتردام پاریس، پشت ساز نشست. برنامه با پوئم سمفونیک «فلامن‌شریفت» اثر گیوم کنسون در بزرگداشت بتهوون آغاز شد و با کنسرتو اُرگ فرانسیس پولانک و سمفونی سوم کامی سن-سانس، مشهور به «اُرگ»، ادامه یافت. منتقد تأکید می‌کند که این کنسرت اُرگ را نه به عنوان سازی صرفاً کلیسایی یا تزئینی، بلکه به عنوان نیرویی رنگارنگ، پرقدرت و دگرگون‌کننده در دل ارکستر نشان داد. در کنسرتو پولانک، که آهنگساز آن را در سال ۱۹۳۸ و در بازگشت به ایمان کاتولیک خود نوشت، اُرگ حضوری نمایشی و گاه تهاجمی داشت؛ صدایی که میان سایه‌های مذهبی، انرژی پرشتاب و لحظه‌های تاریک حرکت می‌کرد و فانفارهایش یادآور فانتزی و فوگ باخ بود. در سمفونی سن-سانس، اُرگ بیشتر به بخشی از بافت ارکستر بدل شد؛ حضوری که آرام وارد می‌شود اما رنگ و عمق موسیقی را ناگهان تغییر می‌دهد و به نوشته منتقد، زهی‌ها و بادی‌ها و اُرگ را در برجی بهشتی از صدا در هم می‌آمیزد که هیچ ارکستری به‌تنهایی قادر به ساختنش نیست. از نگاه زیگلر، دونو و لاتری، که هر نت را با شخصیت و انرژی بیان کرد، با این برنامه نشان دادند اُرگ تالار دیویس فقط یک ساز عظیم و کم‌استفاده نیست؛ وقتی درست در مرکز برنامه قرار بگیرد، می‌تواند موسیقی آشنا را دوباره ناآشنا، زنده و پیش‌بینی‌ناپذیر کند.