In a review by Steven Winn, San Francisco Classical Voice covers San Francisco Opera's second annual Pride Concert, an evening that was both a colorful celebration and a reminder of the urgency such gatherings carry. Held June 26 at the War Memorial Opera House, the concert blended opera, pop, jazz, drag, rainbow lighting, and theatrical costumes into a night both exuberant and meaningful. The program opened with "Agnegram," the orchestral romp by the late Michael Tilson Thomas, conducted with spirit by Robert Mollicone; general director Matthew Shilvock recalled Thomas as one of the first music directors of a major American orchestra to live his identity openly, and noted that this year's celebration arrives at a time when many rights and identities are under pressure, a context that lifted the evening beyond mere festivity into a moment of resolve, remembrance, and solidarity. Among the vocal highlights, Nikola Printz heightened the evening's dramatic register with the farewell aria from Gounod's "Sapho," while Melody Moore's powerhouse rendition of Brandi Carlile's "The Joke," which the critic calls flat-out fantastic, gave the night a tone of defiance and hope. Reginald Smith Jr. brought grandeur, sorrow, and optimism to works by Michael Abels, Terence Blanchard, and Tracy Chapman. One of the evening's pleasures was hearing the three principals cross between worlds, unmiked in the operatic numbers and miked for pop and jazz, as the Opera Orchestra shifted from sensitive accompanist to bouncy big band. Sapphira Cristál of "RuPaul's Drag Race" emceed, binding the program together with humor, energy, and one show-stopping costume after another. For the critic, the concert's real achievement lay in setting differences side by side: opera and pop, earnestness and play, ache and dance. The result was a night that presented Pride not merely as a party but as a spectrum of human experience; honest, playful, dazzling, vulnerable, and necessary.
کنسرت پراید اپرای سان‌فرانسیسکو به رویدادی فوری و شاداب بدل شد
مجله سان‌فرانسیسکو کلاسیکال ویس در نقدی به قلم استیون وین به دومین کنسرت سالانه پراید اپرای سان‌فرانسیسکو می‌پردازد؛ شبی که هم جشنی رنگارنگ بود و هم یادآور فوریت اجتماعی چنین گردهمایی‌هایی. کنسرت در ۲۶ ژوئن در تالار اپرای وار مموریال برگزار شد و با ترکیبی از اپرا، پاپ، جاز، درگ، نورهای رنگین‌کمانی و لباس‌های نمایشی، فضایی پرشور و در عین حال معنادار ساخت.برنامه با قطعه ارکستری «آگنه‌گرام» اثر مایکل تیلسون توماس فقید آغاز شد که رابرت مولیکونه با روحیه رهبری‌اش کرد؛ آهنگسازی که متیو شیلواک، مدیرکل اپرای سان‌فرانسیسکو، از او به عنوان یکی از نخستین مدیران موسیقی یک ارکستر بزرگ آمریکایی یاد کرد که هویت خود را آشکارا زیسته بود. شیلواک همچنین تأکید کرد این جشن در زمانی برگزار می‌شود که بسیاری از حقوق و هویت‌ها زیر فشارند؛ زمینه‌ای که کنسرت را از یک برنامه صرفاً شاد فراتر برد و به لحظه‌ای برای ایستادگی، یادآوری و همبستگی بدل کرد.در بخش‌های آوازی، نیکولا پرینتس با آریای وداع اپرای «سافو»ی گونو فضای دراماتیک برنامه را برجسته کرد و ملودی مور با اجرای پرقدرت ترانه «جوک» از برندی کارلایل، که منتقد آن را فوق‌العاده توصیف می‌کند، لحنی سرشار از سرکشی و امید به شب داد. رجینالد اسمیت جونیور نیز با آثاری از مایکل ایبلز، ترنس بلانچارد و تریسی چپمن طیفی از شکوه، اندوه و امید را به صحنه آورد. از لذت‌های شب، شنیدن سه خواننده اصلی در دو دنیای متفاوت بود: بدون میکروفن در قطعه‌های اپرایی و با میکروفن در ترانه‌های پاپ و جاز، در حالی که ارکستر اپرا هم میان همراهی ظریف اپرایی و بیگ‌بند پرجنب‌وجوش جابه‌جا می‌شد. اجرای برنامه را سافیرا کریستال، چهره شناخته‌شده برنامه درگ ریس، با لباس‌های خیره‌کننده و طنز و انرژی به هم پیوند می‌داد.از نگاه منتقد، ارزش اصلی این کنسرت در کنار هم نشاندن تفاوت‌ها بود: اپرا و موسیقی پاپ، جدیت و شوخی، درد و رقص. نتیجه شبی بود که این جشن را نه فقط به عنوان جشن، بلکه به عنوان مجموعه‌ای از تجربه‌های انسانی نشان داد؛ صادق، بازیگوش، پرزرق‌وبرق، آسیب‌پذیر و ضروری.