In its Current Debate column, written by Leonardo Goi, Notebook, MUBI's film publication, tackles one of cinema's hottest questions: if a film is generated by artificial intelligence, is it still a film? The essay opens with "Dreams of Violets" by Iranian-British artist Ash Koosha: a 75-minute, entirely AI-generated work made for under $2,000 about recent events in Iran, which screened at Tribeca as the first AI-generated feature accepted at a major film festival; Koosha calls it "a memorial film for an event that happened behind a wall I cannot cross." That very case frames the essay's central question: can recording a human tragedy by issuing orders to software carry the same moral and artistic meaning as filmmaking? The piece then turns to the rapid spread of festivals and prizes devoted to AI films, events often sponsored by the very companies selling the tools. Goi views this landscape with suspicion, writing that many such festivals do less to promote cinema than to legitimize the production tools themselves; glossy, fast-moving films that, per WIRED, resemble ads and still fail to hide the technology's weaknesses. Another key section charts the industry's shifting stance. Whereas after the 2023 Hollywood strikes AI was seen chiefly as a threat, figures like Steven Soderbergh, Jia Zhangke, and Martin Scorsese have now used or defended the tools to varying degrees: Soderbergh employed generative imagery for surreal passages of his documentary "John Lennon: The Last Interview" and insists he is only scared of things he doesn't understand; Jia released a fully synthetic video featuring two versions of himself; and Scorsese, in a promotional partnership with a German firm, spoke of a kind of "cinematic intelligence" in the technology. For Goi, the issue is not merely that a few great directors have tried a new tool; the real worry is an industry gradually accepting that AI is unavoidable and that resisting it means being left behind. The essay also weighs the labor and human consequences: actors' and writers' fears over body scans, the use of faces and voices, and the replacement of human work, up to the rise of fully synthetic performers like Tilly Norwood following SAG-AFTRA's new contract. The rhetoric of "democratizing cinema," Goi reminds us, turns into ad copy when it ignores the erasure of creative jobs, the weakening of artists' rights, and the dominance of tech companies. He closes on a stance neither anti-technology nor optimistic: cinema has always changed with new technologies, but there is no moral or artistic imperative to surrender to the corporate discourse of AI. The real question is not whether the technology will enter cinema, but how to make sure it strengthens human creativity rather than taking its place.
هوش مصنوعی و سینما؛ پرسشی تازه درباره معنای فیلم
مجله سینمایی نوت‌بوک، نشریه موبی، در ستون «بحث روز» به قلم لئوناردو گوی به یکی از داغ‌ترین بحث‌های امروز سینما می‌پردازد: اگر فیلم با هوش مصنوعی تولید شود، هنوز «فیلم» است؟ متن از «رؤیاهای بنفشه‌ها» ساخته اش کوشا، هنرمند ایرانی-بریتانیایی، آغاز می‌کند؛ فیلمی ۷۵ دقیقه‌ای و کاملاً تولیدشده با هوش مصنوعی با بودجه‌ای کمتر از دو هزار دلار درباره رویدادهای اخیر ایران که در جشنواره ترایبکا به نمایش درآمد و نخستین فیلم بلند هوش مصنوعی پذیرفته‌شده در یک جشنواره مهم سینمایی بود؛ کوشا آن را «فیلمی یادبود برای رویدادی پشت دیواری که نمی‌توانم از آن بگذرم» خوانده است. همین نمونه پرسش اصلی متن را شکل می‌دهد: آیا ثبت یک فاجعه انسانی از راه دستور دادن به نرم‌افزار می‌تواند همان معنای اخلاقی و هنری فیلمسازی را داشته باشد؟ جستار سپس به گسترش سریع جشنواره‌ها و جوایز مخصوص فیلم‌های هوش مصنوعی می‌پردازد؛ رویدادهایی که اغلب با حمایت همان شرکت‌هایی برگزار می‌شوند که ابزارهای این فناوری را می‌فروشند. گوی با تردید به این فضا نگاه می‌کند و می‌نویسد بسیاری از این جشنواره‌ها بیش از آنکه به ترویج سینما کمک کنند، در عمل به مشروعیت‌بخشی به ابزارهای تولید کمک می‌کنند؛ فیلم‌هایی براق و سریع که به نوشته وایرد بیشتر به آگهی تبلیغاتی شبیه‌اند و هنوز ضعف‌های فناوری را پنهان نمی‌کنند. بخش مهم دیگر مقاله به تغییر موضع صنعت سینما اختصاص دارد. در حالی که پس از اعتصاب‌های ۲۰۲۳ هالیوود هوش مصنوعی بیشتر تهدید دیده می‌شد، اکنون چهره‌هایی چون استیون سودربرگ، جیا ژانگ‌که و مارتین اسکورسیزی با درجات مختلف از این ابزار استفاده یا دفاع کرده‌اند: سودربرگ از تصویرسازی مصنوعی برای صحنه‌های سوررئال مستند «جان لنون: آخرین مصاحبه» بهره برده و می‌گوید فقط از چیزهایی می‌ترسد که نمی‌فهمد؛ جیا ژانگ‌که ویدیویی کاملاً مصنوعی از دو نسخه خودش ساخته؛ و اسکورسیزی در همکاری تبلیغاتی با یک شرکت آلمانی از نوعی «هوش سینمایی» در این فناوری گفته است. برای گوی مسئله فقط این نیست که چند فیلمساز بزرگ ابزار تازه‌ای را امتحان کرده‌اند؛ نگرانی اصلی این است که صنعت به‌تدریج می‌پذیرد هوش مصنوعی اجتناب‌ناپذیر است و مقاومت در برابرش یعنی جا ماندن از آینده. مقاله به پیامدهای صنفی و انسانی هم می‌پردازد: از نگرانی بازیگران و نویسندگان درباره اسکن بدن، استفاده از چهره و صدا و جایگزینی نیروی انسانی، تا ظهور بازیگران کاملاً مصنوعی مانند تیلی نوروود در پی قرارداد تازه اتحادیه بازیگران. نویسنده یادآوری می‌کند شعار «دموکراتیزه کردن سینما» وقتی خطر حذف شغل‌های خلاق، تضعیف حقوق هنرمندان و سلطه شرکت‌های فناوری را نادیده بگیرد، به زبانی تبلیغاتی تبدیل می‌شود. در پایان، گوی موضعی نه کاملاً ضدفناوری و نه خوش‌بینانه می‌گیرد. می‌پذیرد که سینما همیشه با فناوری‌های تازه تغییر کرده، اما هشدار می‌دهد هیچ ضرورت اخلاقی یا هنری برای تسلیم شدن در برابر گفتمان شرکتی هوش مصنوعی وجود ندارد. پرسش اصلی این نیست که آیا این فناوری وارد سینما خواهد شد یا نه؛ پرسش این است که چگونه باید مراقب بود این ابزار خلاقیت انسانی را تقویت کند، نه آنکه جای آن را بگیرد.