Clint Worthington writes on RogerEbert.com that this year's New York Film Festival has one of its strongest lineups in ages. Many titles came from Cannes, Toronto, Venice or Locarno, and his highlights include James Gray's "Paper Tiger", Pawel Pawlikowski's "Fatherland" and a 35mm screening of Ken Russell's "The Devils". He then turns to two films that drew less notice. The first is Tala Hadid's "Bardi", about Tbourida, a centuries-old Moroccan ritual in which groups of horsemen race in formation with rifles held aloft. Hadid spent four years among riders in rural Morocco, and her film blurs the line between documentary and fiction. It follows a brother worried about his younger brother's skill, a father who wants to pass the tradition on, a girl who bristles at being kept from it and a boy with a horse allergy. The critic finds the pace sometimes too relaxed but the images gorgeous, and he praises Hadid for seeing beauty and fellowship in the tradition rather than male aggression. The second film is Carlos Reygadas's "Heil Jupiter!", shot on several continents and in many languages. At 158 minutes, Worthington finds it deliberately vulgar, opaque and without thematic cohesion. Photo: Houssain tork, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons.
مستند «Bardi» سنت سوارکاری مراکش را به جشنوارهٔ فیلم نیویورک برد
کلینت ورثینگتون در RogerEbert.com می‌نویسد جشنوارهٔ فیلم نیویورک امسال یکی از قوی‌ترین برنامه‌های سال‌های اخیر خود را دارد. بسیاری از فیلم‌ها پیش‌تر در کن، تورنتو، ونیز یا لوکارنو دیده شده‌اند. او از میان آنها «Paper Tiger» ساختهٔ جیمز گری، «Fatherland» ساختهٔ پاول پاولیکوفسکی و نمایش نسخهٔ ۳۵ میلی‌متری «The Devils» ساختهٔ کن راسل را برجسته می‌داند. سپس به دو فیلم کمتر دیده‌شده می‌پردازد. نخست «Bardi» ساختهٔ تالا حدید است دربارهٔ تبوریده، آیینی چندصدساله در مراکش که در آن گروهی سوارکار هم‌ردیف می‌تازند و تفنگ‌ها را بالا می‌گیرند. حدید چهار سال در میان سوارکاران روستاهای مراکش زندگی کرده و فیلمش مرز مستند و داستان را کم‌رنگ می‌کند. فیلم چند نفر را دنبال می‌کند. برادری که نگران مهارت برادر کوچک‌تر است، پدری که می‌خواهد این سنت را به فرزندانش بسپارد، دختری که از راه نیافتن به این آیین دلگیر است و پسری که تازه فهمیده به اسب حساسیت دارد. منتقد ضرب‌آهنگ فیلم را گاه بیش از اندازه آرام می‌داند، اما تصویرهای آن را بسیار زیبا می‌خواند. او می‌نویسد حدید در این سنت به جای پرخاشگری مردانه، زیبایی و برادری می‌بیند. فیلم دوم «Heil Jupiter!» ساختهٔ کارلوس ریگاداس است که در چند قاره و به چندین زبان فیلم‌برداری شده است. ورثینگتون این فیلم ۱۵۸ دقیقه‌ای را عامدانه زننده، گنگ و بی‌انسجام می‌داند. عکس از Houssain tork، CC BY-SA 4.0، Wikimedia Commons.