Kent Nagano, Berkeley Symphony's music director from 1978 to 2009, led the orchestra for the first time in 17 years at its season opener on October 18 at the Henry J. Kaiser Center for the Arts in Oakland. Steven Winn reviews the concert for SF Classical Voice. Titled Inheritance, the program paired Felix Mendelssohn with music by or based on J.S. Bach. Winn found the Hebrides Overture sluggish at first, though the woodwinds shone all evening. Argentine composer Alex Nante's Vater unser, built on a Bach chorale, had its world premiere. The high point, in the critic's view, was pianist Mari Kodama, Nagano's wife, in Mendelssohn's Piano Concerto No. 1, which brought the audience to its feet. Kodama returned with a Busoni transcription of a Bach chorale, and Nagano closed with a solemn Reformation Symphony. At the end he left his bouquet on the podium stand, as if honoring every player. Photo by Mlliu2006, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons.
بازگشت کنت ناگانو به ارکستر سمفونیک برکلی پس از هفده سال
کنت ناگانو که از ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۹ رهبر ارکستر سمفونیک برکلی بود، پس از هفده سال دوباره در کنسرت آغاز فصل این ارکستر در ۱۸ اکتبر در Henry J. Kaiser Center for the Arts در اوکلند روی سکو رفت. استیون وین در SF Classical Voice این کنسرت را نقد کرده است. برنامه «Inheritance» نام داشت و آثار فلیکس مندلسون را کنار قطعه‌هایی از یوهان سباستیان باخ یا برگرفته از او می‌نشاند. به نظر وین اورتور «Hebrides» در آغاز کُند بود اما سازهای بادی چوبی در سراسر شب درخشیدند. «Vater unser» اثر الکس نانته، آهنگساز آرژانتینی، که بر پایهٔ یک کرال باخ نوشته شده، نخستین اجرای جهانی‌اش را داشت. اوج شب به نظر منتقد اجرای ماری کوداما، پیانیست و همسر ناگانو، در کنسرتوی پیانوی شمارهٔ ۱ مندلسون بود که تماشاگران را به پا خیزاند. کوداما سپس یک کرال باخ را در تنظیم بوزونی نواخت و ناگانو شب را با اجرایی باوقار از سمفونی «Reformation» به پایان برد. او در پایان دسته‌گلش را روی پایهٔ نت سکو گذاشت، گویی به هر نوازنده گلی تقدیم می‌کرد. عکس از Mlliu2006، CC BY-SA 4.0، Wikimedia Commons