Writing for Hyperallergic, Tara Anne Dalbow examines John Giorno's efforts to turn poetry into a shared and immediate listening experience, on the occasion of John Giorno: No Nostalgia, on view at the Marciano Art Foundation in Los Angeles through July 18. The article centers on his iconic Dial-a-Poem project, first launched in 1968, which allows visitors to pick up a telephone handset and hear recordings by poets including Diane di Prima, Frank O'Hara, and Giorno himself. Dalbow presents the work as more than an inventive method of distributing poetry: hearing a poet's voice through the telephone creates a moment of sustained attention, connection, and a different way of seeing the world. The article suggests that Giorno, a fixture of the 1960s New York art scene and the sleeping subject of Andy Warhol's famous film Sleep, used familiar technology to move poetry beyond books and literary circles and bring it into direct contact with a wider public.
جان جورنو شعر را روی خط تلفن گذاشت
تارا آن دالبو در نشریه هنری «هایپرالرجیک» به آثار جان جورنو، شاعر و هنرمند نیویورکی که شعر را از صفحه کاغذ بیرون کشید، و شیوه او در تبدیل شعر به تجربه‌ای شنیداری و جمعی می‌پردازد؛ به مناسبت نمایشگاه «جان جورنو: بدون نوستالژی» که تا ۱۸ جولای در بنیاد هنری مارچیانو در لس‌آنجلس برپاست. در مرکز مقاله پروژه مشهور «دایل-ا-پوئم» (یک شعر شماره بگیرید) قرار دارد که نخستین بار در سال ۱۹۶۸ راه افتاد؛ مخاطب با برداشتن یک گوشی تلفن و فشردن دکمه‌ها می‌تواند صدای شاعرانی چون دایان دی پریما، فرانک اوهارا و خود جورنو را بشنود. نویسنده این اثر را فراتر از روشی تازه برای پخش شعر می‌بیند: شنیدن صدای شاعر از پشت تلفن لحظه‌ای برای تمرکز، ارتباط و دیدن جهان از زاویه‌ای دیگر فراهم می‌کند. مقاله همچنین نشان می‌دهد که جورنو، از چهره‌های صحنه هنری دهه شصت نیویورک و سوژه فیلم مشهور «خواب» اندی وارهول، چگونه با استفاده از فناوری‌های روزمره شعر را از کتاب و محافل ادبی بیرون آورد و آن را به تجربه‌ای مستقیم و در دسترس تبدیل کرد.