This MUBI Notebook essay returns to one of British cinema's quietest and most riveting performances: Marianne Jean-Baptiste as Hortense in Mike Leigh's 1996 drama Secrets & Lies. Hortense is a young, reserved Black optometrist who, after her adoptive mother's death, sets out to find her birth mother, only to discover that Cynthia (Brenda Blethyn) is a white, working-class factory worker. One of Leigh's most acclaimed films, it brought Black British life into his everyday dramas for the first time. The piece dwells on how Jean-Baptiste built the role through Leigh's famously immersive, improvisational method, attending optometry classes for months, living in the apartment that became Hortense's home, and inventing detailed backstories with her fellow actors until she knew the character down to the contents of her trash. That depth of knowledge, she has said, was liberating, freeing her simply to be on camera. Her performance earned her an Academy Award nomination for Best Supporting Actress, making her the first Black British actress to be nominated, and it remains a study in stillness, a character who reveals everything while saying very little.
پنهان در میان جمع؛ نگاهی دوباره به بازی ماریان ژان-باتیست در Secrets & Lies
نشریه‌ی Notebook وب‌سایت MUBI به یکی از آرام‌ترین و درعین‌حال گیراترین بازی‌های تاریخ سینمای بریتانیا بازمی‌گردد: نقش‌آفرینی ماریان ژان-باتیست در نقش هورتنس در فیلم Secrets & Lies ساخته‌ی مایک لی در سال ۱۹۹۶. هورتنس چشم‌پزشک جوان، گوشه‌گیر و سیاه‌پوستی است که پس از مرگ مادرخوانده‌اش به جست‌وجوی مادر واقعی‌اش برمی‌خیزد و در کمال شگفتی درمی‌یابد که این مادر، سینتیا (با بازی برندا بلتین)، زنی سفیدپوست و از طبقه‌ی کارگر است. این فیلم که از تحسین‌شده‌ترین آثار مایک لی است، برای نخستین‌بار زندگی سیاه‌پوستان بریتانیا را وارد درام‌های روزمره‌ی او کرد. مقاله بر این تمرکز دارد که ژان-باتیست چگونه این نقش را با شیوه‌ی فی‌البداهه و غرق‌کننده‌ی مایک لی ساخت؛ ماه‌ها در کلاس‌های چشم‌پزشکی حاضر شد، در همان آپارتمانی زندگی کرد که قرار بود خانه‌ی هورتنس باشد، و آن‌قدر با بازیگران دیگر داستان‌های پس‌زمینه ساخت که شخصیت را تا حد محتویات سطل زباله‌اش می‌شناخت. به گفته‌ی او همین شناخت عمیق رهایی‌بخش بود و به او اجازه می‌داد جلوی دوربین فقط «باشد». این بازی برای او نامزدی جایزه‌ی اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را به ارمغان آورد و او را به نخستین بازیگر زن سیاه‌پوست بریتانیایی بدل کرد که نامزد اسکار می‌شود؛ و همچنان نمونه‌ای از هنر سکون است، شخصیتی که با کمترین گفتار، همه‌چیز را آشکار می‌کند.