At 70, the great Japanese actor Kōji Yakusho looks back on a four-decade career in a wide-ranging conversation for MUBI's Notebook, recorded after he received the Golden Mulberry Lifetime Achievement Award at the Udine Far East Film Festival, presented to him by director Wim Wenders. Yakusho came to acting almost by chance and took his stage name from the Tokyo ward office where he once worked, then trained under the towering actor Tatsuya Nakadai, whom he calls his master and credits with teaching him everything about the craft. Over the years he has worked with many of Japan's leading directors and won international acclaim, from the gentle comedy Shall We Dance? to Kiyoshi Kurosawa's chilling Cure and Wenders's Perfect Days, which earned him the Best Actor prize at Cannes. In the interview he speaks about what still draws him to the work, describing the unplanned chemistry between actors and the energy that lives beyond the written script as his greatest joy. Warm, humble, and still curious, he remains eager to keep working both in front of and behind the camera.
همیشه به پیش؛ کوجی یاکوشو در ۷۰ سالگی مسیر حرفه‌ای خود در سینما را مرور می‌کند
کوجی یاکوشو، بازیگر بزرگ ژاپنی، در ۷۰ سالگی در گفت‌وگویی مفصل با نشریه‌ی Notebook وب‌سایت MUBI به مرور کارنامه‌ی چهل‌ساله‌اش نشسته است؛ گفت‌وگویی که پس از دریافت جایزه‌ی یک عمر دستاورد هنری «توت طلایی» در جشنواره‌ی فیلم خاور دور اودینه ضبط شده، جایزه‌ای که ویم وندرس کارگردان به او اهدا کرد. یاکوشو تقریباً به‌تصادف به بازیگری رسید و نام هنری‌اش را از همان اداره‌ی شهرداری توکیو گرفت که زمانی در آن کار می‌کرد، و سپس زیر نظر بازیگر سرشناس تاتسویا ناکادای آموزش دید؛ کسی که او را استاد خود می‌خواند و می‌گوید همه‌چیز را درباره‌ی این حرفه از او آموخته است. او در طول این سال‌ها با بسیاری از کارگردانان بزرگ ژاپن کار کرده و شهرتی جهانی به دست آورده است؛ از کمدی ملایم Shall We Dance? تا فیلم دلهره‌آور Cure ساخته‌ی کیوشی کوروساوا و فیلم Perfect Days ساخته‌ی ویم وندرس که جایزه‌ی بهترین بازیگر جشنواره‌ی کن را برایش به ارمغان آورد. او در این گفت‌وگو از آنچه هنوز او را به این کار می‌کشاند سخن می‌گوید و شیمی پیش‌بینی‌ناپذیر میان بازیگران و انرژی‌ای را که فراتر از متن نوشته‌شده جریان دارد، بزرگ‌ترین لذت خود می‌داند. یاکوشوی گرم، فروتن و همچنان کنجکاو، مشتاق است هم جلوی دوربین و هم پشت آن به کار ادامه دهد.