Halimah Marcus has interviewed Julie Buntin for Electric Literature about her second novel, "Famous Men." Its narrator is Wilhelmina Miles, known as Will, an aspiring poet from a small Michigan town who has long nursed the fantasy that the one famous person her town produced, the decorated writer Nathaniel Fellow, is her father. When she moves to New York and finds him at the MFA program where he teaches, the fantasy deforms into a relationship that is at once financial, professional, sexual and faintly paternal. Buntin grew up in Hemingway country, the Petoskey area of northern Michigan where the Nick Adams stories are set, in a region proud of its literary grandfather. Her husband's family comes from Lorain, Ohio, where Toni Morrison was born; when he went looking for Morrison's house, nothing there marked it. Her governing question follows from that. What happens when a woman's literary imagination is formed by Bellow's "Herzog" and Updike's Rabbit novels, books she loved as a teenager without yet being able to see how narrowly they sometimes drew women? It shapes not only how she writes, Buntin says, but her sense of what kind of woman she is permitted to become. She also recalls the reception of her first novel, "Marlena," and the readers who asked why the lives of teenage girls should matter. She began "Famous Men" in the summer of 2019, still hopeful that something lasting had changed after #MeToo, and finished it last year asking what had actually survived. Will is not passive, she says; she is caught in a system so lopsided that she often understands what is happening to her without being able to alter it.
پیدا کردن صدای خود در میان کتاب‌هایی که مردان نوشته‌اند
حلیمه مارکوس در الکتریک لیتریچر با جولی بانتین درباره دومین رمانش «مردان نامدار» گفت‌وگو کرده است. راوی رمان ویلهلمینا مایلز است، معروف به ویل، دختری شاعرپیشه از شهرکی کوچک در میشیگان که سال‌ها خیال کرده تنها چهره نامدار زادگاهش، نویسنده‌ای به نام ناتانیل فِلو، پدر اوست. وقتی به نیویورک می‌رود و او را در دوره نویسندگی‌ای که تدریس می‌کند پیدا می‌کند، آن خیال به رابطه‌ای بدل می‌شود که همزمان مالی، حرفه‌ای، جنسی و اندکی پدر و دختری است. بانتین می‌گوید در «سرزمین همینگوی» بزرگ شده، ناحیه پتوسکی در شمال میشیگان که داستان‌های نیک آدامز آنجا می‌گذرد، و شهر کوچکشان به این پدربزرگ ادبی می‌بالید. در مقابل، خانواده همسرش اهل لورین اوهایو است، زادگاه تونی موریسون؛ همسرش یک بار به جست‌وجوی خانه موریسون رفت و هیچ نشانه‌ای آنجا نبود. پرسش اصلی او از همین‌جا می‌آید: اگر ذهن ادبی یک زن با «هرتزوگ» سال بلو و رمان‌های «خرگوش» آپدایک شکل بگیرد، کتاب‌هایی که نوجوان شیفته‌شان بوده بی‌آنکه هنوز بتواند تصویر گاه تقلیل‌یافته زنان در آنها را ببیند، این هم بر نوشتن او اثر می‌گذارد و هم بر تصورش از اینکه اجازه دارد چه زنی باشد. بانتین از بازخوردهای نخستین رمانش «مارلنا» هم می‌گوید و از کسانی که می‌پرسیدند چرا باید زندگی دختران نوجوان مهم باشد. نوشتن «مردان نامدار» را تابستان ۲۰۱۹ آغاز کرد، در روزهایی که هنوز به دگرگونی ماندگار پس از می‌تو امیدوار بود، و پارسال تمامش کرد با این پرسش که واقعا چه چیزی باقی مانده. به گفته او ویل منفعل نیست؛ در نظامی گرفتار می‌شود که توازن قدرتش چنان بر هم خورده که اغلب می‌فهمد چه بر سرش می‌آید بی‌آنکه توان تغییرش را داشته باشد.