On two contrasting Cannes films: Andrey Zvyagintsev's chilly remake of Chabrol's classic La Femme Infidèle, and Bruno Dumont's playful Red Rocks about kids on the Mediterranean coast.
کن ۲۰۲۶: «مینوتاور» اثر زویاگین‌تسف و «صخره‌های سرخ» ساخته‌ی برونو دومون
سایت Roger Ebert این هفته در گزارشی از کن ۲۰۲۶ به دو فیلم بسیار متفاوت می‌پردازد. نخست «مینوتاور» ساخته‌ی آندری زویاگین‌تسف، فیلم‌ساز روسی نامزد دو بار اسکار برای «لویاتان» و «بی‌عشقی»، که این بار از روسیه به پاریس کوچ کرده و پس از نُه سال سکوت به‌خاطر مشکلات سلامتی، با اثری تازه به صحنه‌ی جهانی بازگشته است. فیلم بازسازی اثر کلاسیک «زن خیانت‌کار» (۱۹۶۹) کلود شابرول است و در بخش رقابتی جشنواره نمایش داده شد. زویاگین‌تسف با همان سبک سرد و فاصله‌گیرنده‌ی همیشگی خود، روایتی از فروپاشی اخلاقی و عاطفی یک مرد تجارت‌پیشه را در بحرانی شخصی و سیاسی به‌تصویر می‌کشد. منتقد می‌نویسد سردی این فیلم در حقیقت تحسینی است در حق فیلم‌ساز، که با درنگ بر منظره و معماری، صحنه‌ای از قتل و پاکسازی را با وامی به هیچکاک طراحی کرده که گویا در زمان واقعی پیش روی تماشاگر می‌گذرد. دومین فیلم گزارش، «صخره‌های سرخ» ساخته‌ی برونو دومون، فیلم‌ساز فرانسوی، است که در بخش «دو هفته‌ی کارگردانان» به نمایش درآمد. دومون که سال‌ها پیش به‌خاطر آثار جدی و تلخی چون «انسانیت» و «فلاندر» شهرت داشت، در ده سال گذشته به سینمای کمدی و طنز روی آورده است. این فیلم تازه، که منتقد آن را «اثری شیرین و خوش‌خو» می‌خواند، بازی چند کودک رها در کرانه‌ی منطقه‌ی وار فرانسه را به نمایش می‌گذارد؛ کودکانی که از صخره‌های سرخ بالا می‌روند، در دریای مدیترانه شیرجه می‌زنند، و در غیبت پلیس دریایی، آزادانه می‌گردند. فیلم بدون داستان‌پردازی پیچیده، تنها به تماشای بازی و شور این کودکان می‌نشیند، و درست در همین سادگی، چیزی از یاد رفته را به یاد می‌آورد.