Leonardo Goi reports from Cannes 2026 on new films by Radu Jude, Kantemir Balagov, Jane Schoenbrun, and Paweł Pawlikowski, all exploring belonging, exile, and home.
نامه‌های کن، شماره‌ی یک: خانه کجاست؟
لئوناردو گویی در نخستین یادداشت خود از جشنواره‌ی کن ۲۰۲۶ برای مجله‌ی Notebook موبی، به چهار فیلم تازه‌ی بخش‌های گوناگون جشنواره می‌پردازد که همگی به‌گونه‌ای با مفهوم خانه، هویت و تعلق گره خورده‌اند. رادو ژوده، فیلم‌ساز رومانیایی، با فیلم «خاطرات یک کلفت» اقتباسی آزاد از رمان سال ۱۹۰۰ اکتاو میربو ارائه می‌دهد. داستان درباره‌ی زنی جوان رومانیایی به نام جی‌آنینا است که دختر خردسالش را در خانه می‌گذارد و برای کار خانگی در منزل یک زوج ثروتمند فرانسوی به بوردو می‌رود. ژوده با همان نگاه طنزآمیز و انتقادی همیشگی، رابطه‌ی نابرابر میان جی‌آنینا و کارفرمایانش را به‌مثابه شکل تازه‌ای از بردگی بازنمایی می‌کند. منتقد می‌نویسد فیلم، در همان نود و چهار دقیقه‌ی خود، تنش‌های میان روایت‌های قالبی درباره‌ی فقر اروپای شرقی و واقعیت پیچیده‌تر آن را به‌خوبی نشان می‌دهد. دومین فیلم گزارش، «مربای پروانه» ساخته‌ی کانتمیر بالاگوف، فیلم‌ساز روسی-چرکس، است که بازی بَری کوگان را در نقش پدری ایمیگرانت در نیوارک آمریکا به نمایش می‌گذارد. منتقد این اثر را، در مقایسه با فیلم درخشان قبلی این کارگردان «درخت لوبیا» (۲۰۱۹)، مأیوس‌کننده می‌خواند. در بخش «نوعی نگاه»، فیلم «جنسیت و مرگ نوجو