In The Quietus, Wyndham Wallace looks back at Liverpool, the second and last album by Frankie Goes To Hollywood, released in 1986. Wallace argues that the record is more interesting than its reputation. After the playful excess of Welcome To The Pleasuredome in 1984, it has a darker, more political mood, set against the miners' strike, rising unemployment and Chernobyl. The album was a commercial and critical failure, with no UK number one and largely harsh reviews, though the single 'Rage Hard' reached number four. Wallace describes a band split between singer Holly Johnson and the other members, who wanted to be taken seriously as musicians, while the label ZTT put commercial interests first. He praises Johnson's class-conscious lyrics and names 'Is Anybody Out There' the album's highlight, while calling 'Watching the Wildlife' its low point. For Wallace, Liverpool is unfocused and often weak, yet it is a revealing record of a divided Britain, with moments of real fury and grace. Photo by Jane McCormick Smith, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons.
نگاهی دوباره به «Liverpool»، آلبوم کم‌دیدهٔ Frankie Goes To Hollywood
ویندهام والاس در The Quietus به «Liverpool»، دومین و آخرین آلبوم گروه Frankie Goes To Hollywood که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد، بازمی‌گردد. والاس استدلال می‌کند که این اثر جالب‌تر از آوازه‌اش است. این آلبوم پس از زیاده‌روی بازیگوشانهٔ «Welcome To The Pleasuredome» در سال ۱۹۸۴، حال‌وهوایی تیره‌تر و سیاسی‌تر دارد و در بستر اعتصاب معدنچیان، بیکاری فزاینده و فاجعهٔ چرنوبیل شکل گرفته است. آلبوم از نظر فروش و نقد شکست خورد، هیچ تک‌آهنگ شمارهٔ یکی در بریتانیا نداشت و نقدها بیشتر تند بودند، هرچند تک‌آهنگ «Rage Hard» به رتبهٔ چهارم رسید. والاس گروهی را توصیف می‌کند که میان خواننده‌اش هالی جانسون و دیگر اعضا، که می‌خواستند در مقام نوازنده جدی گرفته شوند، دوپاره بود، در حالی که شرکت ZTT منافع تجاری را در اولویت می‌گذاشت. او شعرهای جانسون را که به مسئلهٔ طبقه آگاه‌اند می‌ستاید و «Is Anybody Out There» را اوج آلبوم و «Watching the Wildlife» را ضعیف‌ترین بخش آن می‌داند. به نظر والاس، «Liverpool» پراکنده و اغلب ضعیف است، اما سندی گویا از بریتانیای دوپاره است که لحظه‌هایی از خشم و ظرافت راستین دارد. عکس از Jane McCormick Smith، CC BY-SA 3.0، Wikimedia Commons