Joel P. Christensen, editor of the Oxford Critical Guide to Homer's Odyssey, reviews Christopher Nolan's adaptation for Hyperallergic. He notes what a three hour film must cut from a poem of twelve thousand lines: the whole Phaeacian episode is gone, and Odysseus never meets his father. Nolan gives roughly two thirds of the running time to the voyage and less than an hour to Ithaca. Christensen calls the film a triumph as spectacle but a failure as a mirror of us.
یک هومرشناس پای «ادیسه»ی نولان می‌نشیند
جوئل پی. کریستنسن، ویراستار «راهنمای انتقادی آکسفورد بر ادیسهٔ هومر»، در نشریهٔ هایپرالرجیک اقتباس تازهٔ کریستوفر نولان را بررسی می‌کند. او از همان آغاز یادآور می‌شود که این ادیسهٔ هومر نیست و می‌شمارد که فیلمی سه‌ساعته ناچار است چه چیزهایی را از منظومه‌ای دوازده هزار بیتی کنار بگذارد: تمام ماجرای فایاکی‌ها حذف شده و ادیسه با پدرش دیدار نمی‌کند. در حالی که هومر دوازده سرود کامل را به ایتاکا اختصاص می‌دهد، در فیلم حدود دو سوم زمان صرف سفر و بازگشت به گذشته می‌شود و کمتر از یک ساعت به بازگشت قهرمان می‌رسد. کریستنسن صحنهٔ کیرکه با بازی سامانتا مورتون را نقطهٔ اوج ناراحت‌کنندهٔ فیلم می‌داند؛ جایی که دوربین گرسنگی حریصانهٔ همراهان ادیسه را دنبال می‌کند تا لحظه‌ای که به خوک بدل می‌شوند. داوری نهایی او این است: فیلم به‌عنوان تماشا پیروز است، اما به‌عنوان آینه‌ای از ما شکست می‌خورد.