Jordan Cronk speaks with Tsai Ming-liang for MUBI Notebook as a new 35mm print of "The Hole" tours. The 1998 film opens with a radio report about a mysterious illness spreading across Taiwan. A man and a woman living one above the other in a decaying Taipei building ignore the evacuation order and stay on under the endless rain, with a hole a plumber has left between their apartments. That hole was real, Tsai says: a plumber drilled one between his own apartment and the one below, then vanished for a month. Into this cold setting the musical numbers arrive, set to songs by Grace Chang. Tsai says he added them to give his characters a way out of their loneliness. All of them were shot in the same dilapidated building; he wanted to make a musical set in a slum. He hired a well-known choreographer but deliberately wanted the routines to look amateurish, since his actors are not dancers. In the Chinese-language films of that era, Tsai notes, actors lip-synched to other singers; Chang was the exception, singing her own songs. She died on August 3 of this year, at ninety-three. He also describes a change underway in his work at the time. "The Hole" still has camera movement and continuity editing, but his method, he says, is subtraction: each film takes something away. A few years later he told his cinematographer that the images should be still, and from then on the fixed, extended shot replaced the moving camera. With a static camera, he says, everything depends on light and composition. The other main thread is his long work with Lee Kang-sheng. Lee does not act in front of the camera so much as live there, Tsai says, and he reminds him of his father, a man of very few words with the same mannerisms. Tsai's father died during the making of his first feature and never saw any of his films. Making films with Lee has become a way of coming to know him, an attempt to understand someone through films he could never see. Tsai declines the role of prophet. Four things are inevitable for everyone, he says, birth, aging, illness and death, and illness is the one he understands best, because it lies outside anyone's control.
آینده‌ای ویران‌شهری در گفت‌وگو با تسای مینگ لیانگ
جردن کرانک در MUBI Notebook به مناسبت نمایش نسخه تازه ۳۵ میلی‌متری «The Hole» با تسای مینگ لیانگ گفت‌وگو کرده است. فیلم محصول ۱۹۹۸ با گزارشی رادیویی درباره شیوع بیماری مرموزی در تایوان آغاز می‌شود. زن و مردی که یکی بالای دیگری در ساختمانی فرسوده در تایپه زندگی می‌کنند دستور تخلیه را نادیده می‌گیرند و زیر باران دائمی می‌مانند، و لوله‌کشی سوراخی میان دو خانه باقی گذاشته و رفته است. تسای می‌گوید آن سوراخ واقعی بود: در آپارتمان خودش لوله‌کش چنین سوراخی کند و یک ماه ناپدید شد. در میانه این فضای سرد، سکانس‌های موزیکال با ترانه‌های گریس چانگ ظاهر می‌شوند. تسای می‌گوید این بخش‌ها را افزود تا برای شخصیت‌ها راه گریزی از تنهایی بسازد. همه آنها در همان ساختمان مخروبه فیلمبرداری شد؛ می‌خواست موزیکالی بسازد که در زاغه می‌گذرد. طراح رقص سرشناسی گرفت اما عمدا خواست حرکت‌ها آماتور بمانند، چون بازیگرانش رقصنده نیستند. تسای یادآور می‌شود که در سینمای چینی‌زبان آن دوره بازیگران روی صدای خواننده‌ای دیگر لب می‌زدند و چانگ استثنا بود، چون ترانه‌های خودش را خودش می‌خواند. گریس چانگ سوم اوت امسال در نود و سه سالگی درگذشت. تسای از تغییری هم می‌گوید که در همان سال‌ها در کارش رخ می‌داد. در «The Hole» هنوز حرکت دوربین و تدوین پیوسته هست، اما روش او حذف کردن است: با هر فیلم چیزی را برمی‌دارد. چند سال بعد به فیلمبردارش گفت تصویرها باید ساکن باشند، و از آن پس نماهای ثابت و طولانی جای حرکت دوربین را گرفت. با دوربین ثابت، به گفته او، باید همه توجه صرف نور و ترکیب‌بندی شود. بخش مهم دیگر، همکاری او با لی کانگ شنگ است. تسای می‌گوید لی جلوی دوربین بازی نمی‌کند، زندگی می‌کند، و او را یاد پدرش می‌اندازد؛ مردی کم‌حرف با همان حرکات. پدر تسای هنگام ساخت نخستین فیلم او درگذشت و هیچ‌یک از کارهایش را ندید. فیلم ساختن با لی برای تسای راهی شده تا پدرش را بشناسد، کوششی برای فهمیدن کسی از خلال فیلم‌هایی که او هرگز نتوانست ببیند. تسای زیر بار پیشگویی نمی‌رود. می‌گوید چهار چیز برای همه ناگزیر است، تولد و پیری و بیماری و مرگ، و بیماری را از همه بهتر می‌فهمد چون از اختیار آدم بیرون است.