Leonardo Goi examines Jean Epstein's cinema in MUBI Notebook through the director's relationship with water and the sea. The occasion is a career-spanning retrospective held last autumn at the Viennale and the Austrian Film Museum. Epstein was born in Warsaw and raised in Switzerland, and he was a film theorist before he was a filmmaker. He held that the camera was not a recording device but an intelligent machine, capable of altering the way we see. His first features were made under contract to Pathé, and the strain between commercial obligation and his appetite for experiment runs through them. Once he founded his own company he had more room, and "The Fall of the House of Usher" became his best-known film. For Goi, though, the decisive turn came in 1927, when Epstein went to the islands off Brittany: Ouessant, Bannec, Sein, Hoedic. There he worked with islanders rather than professional actors, and for "The Gold of the Seas" he arrived with no script at all and asked the islanders to help him write it. "Song of Armorica" was the first film made in the Breton language. These works, Goi writes, double as archives of the very worlds they record, worlds then on the point of vanishing. The summit is "The Tempest: Poem on the Sea" (1947). Epstein recorded the roar of the ocean and played it back slowed, reversed, at four different speeds, breaking a winter storm into a mass of separate sounds. By the end it is hard to say whether we are watching the sea or the sea is watching us. Epstein died of a cerebral hemorrhage in 1953, at fifty-six. The day before, he asked his sister to take him on one last trip. He had asked to see the sea.
ژان اپستین و سینمایی به سیالی آب
لئوناردو گوی در MUBI Notebook سینمای ژان اپستین را از خلال رابطه او با آب و دریا بررسی کرده است. مناسبت نوشته مرور کامل آثار اوست که پاییز گذشته در جشنواره وین و موزه فیلم اتریش برگزار شد. اپستین در ورشو زاده شد و در سوئیس بزرگ شد، و پیش از آنکه فیلم بسازد نظریه‌پرداز سینما بود. او دوربین را دستگاه ضبط نمی‌دانست، بلکه ماشینی هوشمند می‌دانست که می‌تواند شیوه دیدن ما را دگرگون کند. نخستین فیلم‌هایش زیر قرارداد با استودیوی پاته ساخته شد و در آنها کشمکش میان الزام تجاری و میل به تجربه‌گری پیداست. با تأسیس شرکت خودش آزادتر شد و «The Fall of the House of Usher» شناخته‌شده‌ترین کارش شد. اما به باور گوی مرحله اصلی از ۱۹۲۷ آغاز شد، وقتی اپستین به جزایر بریتانی رفت: اوسان، بانک، سن، هودیک. آنجا با اهالی کار کرد، نه با بازیگر حرفه‌ای، و برای «The Gold of the Seas» بی‌هیچ فیلمنامه‌ای رسید و از خود جزیره‌نشینان خواست در نوشتنش همراهی کنند. «Song of Armorica» نخستین فیلم به زبان برتون است. این فیلم‌ها، به تعبیر گوی، بایگانی جهانی‌اند که داشت از میان می‌رفت. اوج کار او «The Tempest: Poem on the Sea» (۱۹۴۷) است. اپستین غرش دریا را ضبط کرد و آن را آهسته، وارونه و با چهار سرعت گوناگون پخش کرد تا یک توفان زمستانی به انبوهی از صداهای جداگانه بدل شود. سرانجام معلوم نمی‌شود ما به دریا نگاه می‌کنیم یا دریا به ما. اپستین در ۱۹۵۳، در پنجاه‌وشش‌سالگی، بر اثر خونریزی مغزی درگذشت. روز پیش از مرگ از خواهرش خواست او را به سفری آخر ببرد. خواسته بود دریا را ببیند.