A conversation with Iraqi novelist, poet, and scholar Sinan Antoon about his most recent novel Of Loss and Lavender, exploring history, memory, narrative form, and the Arabic concept of nisyān (forgetting).
رمان به‌عنوان ابزار: گفت‌و‌گویی با سینان انطون، نویسنده‌ی عراقی-آمریکایی
مجله‌ی Public Books در شماره‌ی تازه‌ی پادکست خود به نام «گفت‌و‌گوی رمان»، نشستی با سینان انطون، شاعر، رمان‌نویس، پژوهشگر و مترجم عراقی-آمریکایی منتشر کرده است. در این گفت‌و‌گو، انطون با مگالی آرمیله و مایکل آلن، منتقد ادبی، درباره‌ی تازه‌ترین رمان خود به نام «از فقدان و اسطوخودوس» سخن می‌گوید. انطون که در سال ۱۹۶۷ در بغداد متولد شد و پس از جنگ خلیج فارس به آمریکا مهاجرت کرد، اکنون استادیار ادبیات عرب در دانشگاه نیویورک است و آثار او همچون «واشین جنازه» و «دفتر خسارات جانبی» نام او را در ادبیات جهانی نشانده است. انطون در آغاز گفت‌و‌گو می‌گوید تاریخ همواره او را تسخیر کرده است: تاریخ دیکتاتوری، تاریخ امپراتوری، و تاریخ به‌مثابه‌ی کل، و رمان از نگاه او ابزاری است که اجازه می‌دهد با این تاریخ رویارویی عمیق‌تری داشته باشیم. برای این رویارویی، انطون می‌گوید فرم‌های روایی پیچیده، گاه شکسته و اغلب غیرخطی لازم است، تا بتوان دیدگاه‌های گوناگون درباره‌ی یک لحظه یا رویداد را در کنار هم بافت. او در همین گفت‌و‌گو به مفهوم عربی «نسیان» اشاره می‌کند، واژه‌ای که در فارسی نیز همان معنا را دارد و ظرافت‌های آن در زبان‌های دیگر به‌سختی منتقل می‌شود. انطون نشان می‌دهد که حتی حافظه نیز ایستا نیست و در رمان تازه‌ی خود، با پل زدن میان عراق و دیگر مناطق جهان، تاریخ مشترک امپریالیسم را به نمایش می‌گذارد. در پایان گفت‌و‌گو، انطون از کاربرد فراوان شعر و ترانه در رمان خود سخن می‌گوید، شیوه‌ای که به سنت چندژانری ادبیات کهن عرب پیوند می‌خورد. او همچنین چهره‌ی استادی را به یاد می‌آورد که زیر سایه‌ی دیکتاتوری، اندیشه‌های عدالت و برابری را به شاگردانش منتقل می‌کرد. این گفت‌و‌گو برای دوست‌داران ادبیات خاورمیانه و دیاسپورای عرب گنجینه‌ای ارزشمند به شمار می‌رود.