Gustavo Dudamel led a ferocious but musical performance of Wagner's Die Walküre with extraordinary singing from Christine Goerke and Ryan Speedo Green, accompanied by Frank Gehry's magical scenic designs, in Dudamel's penultimate season as music director.
پایان درخشان و پر شکوه «والکوره‌ی» واگنر در ارکستر فیلارمونیک لس‌آنجلس
جیم فاربر در گزارشی برای San Francisco Classical Voice به اجرای کنسرتی اپرای «والکوره» اثر ریشارد واگنر، آهنگ‌ساز بزرگ آلمانی، در ارکستر فیلارمونیک لس‌آنجلس پرداخته است. این اپرا که دومین قسمت از چهارگانه‌ی پر آوازه‌ی «حلقه‌ی نیبلونگ» است، در طول شش روز از نوزدهم تا بیست و چهارم می در سالن والت دیزنی به رهبری گوستاو دودامِل، رهبر ارکستر اهل ونزوئلا، روی صحنه رفت. دودامِل که در پایان فصل هفدهم و آخر خود به‌عنوان مدیر هنری این ارکستر است و در سال ۲۰۲۶ ریاست ارکستر فیلارمونیک نیویورک را بر عهده خواهد گرفت، یکی از پر صلابت‌ترین اجراهای کارنامه‌ی خود را در این اپرا ارائه داد. منتقد می‌نویسد اجرا با همه‌ی شور و قدرت موسیقایی همراه بود، در حالی که هیچ‌گاه از مرز هنرمندی عبور نکرد. طراحی صحنه را فرانک گری، معمار بزرگ ایرانی-آمریکایی ساکن لس‌آنجلس و طراح خود سالن والت دیزنی، بر عهده داشت. گری در طول اجرا با کمک تصویرپردازی، صحنه را به سنگ‌های عظیم، تنه‌های بلند درختان، توده‌های ابر پر از رعد و برق، و سرانجام «آتش جادویی» درخشان پایان اپرا تبدیل می‌کرد. کریستین گُرکه، خواننده‌ی سوپرانوی آمریکایی، در نقش برون‌هیلده با صدایی پر شور و واگنری درخشید، و رایان اسپیدو گرین، باس-باریتون، در نقش وُتان با اقتدار برابر با او روبه‌رو شد. منتقد می‌نویسد در پایان اجرا، در حالی که تمام گروه و ارکستر روی صحنه برای تعظیم آماده می‌شدند، تنها یک نفر در میان جمع غایب بود: فرانک گری، که به تازگی درگذشته است. خوش است که فکر کنیم او در روح در همان صندلی محبوبش نشسته و لبخند می‌زد. این اجرا بخشی از فصل پایانی دودامل با عنوان «گراسیاس گوستاو» («سپاس‌گزاریم گوستاو») به شمار می‌رود، فصلی که خداحافظی این رهبر بزرگ از لس‌آنجلس را پس از هفده سال جشن می‌گیرد.