Researching my debut novel, The Maidenheads, which is set in the DC music scene from the late 1990s until 2012, sent me down some curious rabbit holes. I toured backstage at venues in DC, read all I could about the DC punk scene of the 1980s and 1990s, and listened to so much music from […] The post Your Next...
رمان بعدی شما، بر اساس آهنگ‌های محبوب ایندی دهه‌ی ۲۰۰۰
مجله‌ی Electric Literature این هفته فهرستی خواندنی منتشر کرده است به قلم بنی بی. پیترسون، نویسنده‌ای که نخستین رمانش با عنوان «مِیدِن‌هِدز» در فضای موسیقی شهر واشینگتن از پایان دهه‌ی ۱۹۹۰ تا سال ۲۰۱۲ می‌گذرد. پیترسون در این یادداشت، با تکیه بر سال‌ها پژوهش درباره‌ی فضای موسیقی پانک و ایندی شهر واشینگتن و تماشای صحنه‌های پشت کنسرت، پلی می‌سازد میان آهنگ‌های نام‌آور دهه‌ی ۲۰۰۰ و هشت رمان معاصر آمریکایی. به گفته‌ی نویسنده، دهه‌ی ۲۰۰۰ دوره‌ای بود که گروه‌های گیتارمحور چون استروکس و وایت استرایپس در کنار گروه‌های الکترونیک و بریت‌پاپ مانند اینترپل و ام‌جی‌ام‌تی صدای نسلی را شکل دادند، نسلی که موسیقی برایش هم‌زمان فضایی برای رقصیدن و آینه‌ای برای دل‌سوزی بود. پیترسون در این فهرست، آهنگ‌های مشهوری چون «شب گذشته» از استروکس را با رمان «نِوادا» اثر ایموجن بینی پیوند می‌زند، «ماپس» از یا یا یاز را با «نیاز پایان‌ناپذیر تیز» اثر مَک کرین، و «دختر مدرن» اثر گروه اسلیتر-کینی را با رمان کلاسیک «آقای ریپلی با استعداد» نوشته‌ی پاتریشیا های‌اسمیت. در هر مورد، نویسنده می‌کوشد نشان دهد چگونه موسیقی یک دوره می‌تواند با ادبیات همان زمان یا دوره‌ای دیگر در گفت‌و‌گو قرار گیرد، چگونه احساسی که در یک ترانه‌ی سه‌دقیقه‌ای فشرده شده، در یک رمان دویست‌صفحه‌ای می‌تواند گسترش یابد. این یادداشت برای دوست‌داران ادبیات معاصر آمریکا و کسانی که موسیقی ایندی دهه‌ی ۲۰۰۰ بخشی از خاطرات جوانی آن‌هاست، فهرستی خلاقانه و فکری از خواندنی‌های تازه فراهم می‌کند. پیترسون در پایان می‌نویسد فهرست‌سازی او شیوه‌ای است برای آن که نشان دهد هنرها در حقیقت یک رودخانه‌اند، هر یک با چهره‌ای متفاوت اما با همان آب پایه.