For MUBI Notebook's One Shot series, which reads film history through a single image, Cynthia Dong looks at a scene from Céline Sciamma's 2007 debut feature Water Lilies (Naissance des pieuvres). In slow motion, to electronic music, Floriane (Adèle Haenel), captain of a synchronized swimming team, dances alone in the light while the partygoers behind her sink into darkness. The film follows the shy, awkward Marie (Pauline Acquart), who is captivated by Floriane and follows her to competitions and parties, forming a bond somewhere between friendship, sisterhood and romance that Floriane answers only in teasing, ambiguous ways. Dong argues that Sciamma treats both girls with care, refusing to reduce Floriane to a cruel beauty, to punish her or to redeem her, and showing the harassment and the pressure to perform sexual maturity that she faces. The dance is the last time we see Floriane, just after she kisses Marie in a bathroom, then acts as if it meant nothing, and Marie leaves. Bathed in blue light, Floriane resembles a siren, but Dong sees a sad figure who looks free while staying closed off, and who has just lost her last chance to open up. Photo: Georges Biard, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons.
نمایی از نخستین فیلم سلین سیاما و رقص تنهای فلوریان
سینتیا دانگ [Cynthia Dong] در مجموعهٔ One Shot در MUBI Notebook، که تاریخ سینما را از دریچهٔ یک تصویر می‌خواند، به صحنه‌ای از «Water Lilies» یا «Naissance des pieuvres» می‌پردازد، نخستین فیلم بلند سلین سیاما [Céline Sciamma] در سال ۲۰۰۷. در این صحنه فلوریان با بازی آدل انل [Adèle Haenel]، کاپیتان تیم شنای موزون، با حرکت آهسته و همراه موسیقی الکترونیک تنها در نور می‌رقصد و مهمانان پشت سرش در تاریکی فرو می‌روند. فیلم داستان ماری با بازی پولین آکار [Pauline Acquart] است، دختری کم‌رو و دست‌وپاچلفتی که شیفتهٔ فلوریان می‌شود و او را تا مسابقه‌ها و مهمانی‌ها دنبال می‌کند، و میانشان پیوندی شکل می‌گیرد که جایی میان دوستی و خواهری و عشق است و فلوریان تنها با رفتارهای دوپهلو و سربه‌سرگذار به آن پاسخ می‌دهد. دانگ می‌گوید سیاما با هر دو دختر با دقت و همدلی رفتار می‌کند. فلوریان را نه به زیبارویی بی‌رحم فرومی‌کاهد، نه مجازاتش می‌کند و نه رستگارش، و آزارهایی را که می‌بیند و فشاری را که برای نمایش پختگی جنسی بر اوست نشان می‌دهد. این رقص آخرین باری است که فلوریان را می‌بینیم، درست پس از آنکه ماری را در دستشویی می‌بوسد و بعد وانمود می‌کند چیزی نبوده و ماری مهمانی را ترک می‌کند. فلوریان در نور آبی به پری دریایی افسونگری می‌ماند، اما دانگ در او چهره‌ای اندوهبار می‌بیند که آزاد به نظر می‌رسد ولی در خود بسته مانده و آخرین فرصتش را برای گشودن دل از دست داده است. عکس از Georges Biard، CC BY-SA 3.0، Wikimedia Commons.