The Round Table (Juliette Menthonnex & Benjamin Bucher, 2026).“Tonight, we talk about people.” At the beginning of Juliette Menthonnex and Benjamin Bucher’s The Round Table (all films 2026 unless otherwise noted), the citizens of Wolfisberg are attending a meeting regarding a soon-to-be-opened house for migrants. The northern Swiss town’s population, as of the 2020 census, is 187, nearly every one of whom appears...
نگاه‌هایی به واقعیت ۲۰۲۶: تماس انسانی در پنجاه‌وهفتمین جشنوارهٔ مستند سوئیس
ودیم ریزوف در گزارشی برای مجلهٔ Notebook موبی به پنجاه‌وهفتمین دورهٔ جشنوارهٔ سینمای مستند Visions du Réel در سوئیس پرداخته است، یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های مستند جهان که فیلم‌هایی هنرمندانه و کم‌تر تجاری را به نمایش می‌گذارد. ریزوف در این مرور، چندین فیلم را که در نسخهٔ امسال جلب توجه کرده‌اند معرفی می‌کند. در فیلم میز گرد ساختهٔ ژولیت مانتونکس و بنژامن بوخر، دوربین به نشست شهروندان روستای کوچک ولفیسبرگ سوئیس می‌رود، روستایی با تنها صد و هشتاد و هفت نفر جمعیت که قرار است خانهٔ تازه‌ای برای پذیرش مهاجران در آن گشوده شود. واکنش‌های مردم محلی، در میان نمایی سیاه و سفید از باد در علفزار و گاوهای کوهستان ژورا، تصویری ظریف از تنش‌های پنهان پیرامون پذیرش دیگری ترسیم می‌کند. فیلم خاطرات درهٔ خوب از خوزه لوئیس گرین، فیلم‌ساز بزرگ اسپانیایی، نخستین اثر بلند او پس از ده سال سکوت است و در ولبونا، حومه‌ای فراموش‌شده از بارسلونا، روایتی چندآوایی از خاطره و فراموشی می‌سازد. فیلم محل ساخت‌وساز اثر تیتسیانو لوچی و تیتو پوگلیلی روایت ساکنان یک ساختمان قدیمی در شهر پالرمو ایتالیاست که یکی‌یکی در آستانهٔ فروش بنا از آن کوچ می‌کنند، اثری که در آن گرد و خاک و خرابه به مقاومتی در برابر یکدستی معماری مدرن بدل می‌شوند. این فیلم در کنار اثر دیگری به نام جریان‌های گل‌آلود ساختهٔ شادی حبیب‌الله به نمایش درآمد که موضوعی سیاسی-حساس را در منطقهٔ خاورمیانه پی می‌گیرد. ریزوف در گزارش خود از این فیلم با موضع جانبدارانه سخن می‌گوید، که البته بازتاب نگاه شخصی نویسنده است و نه لزوماً موضع نشریه. در میان دیگر آثار جشنواره، باشگاه بهشت ساختهٔ یونا هونر روایتی تنها و آرام از یک کلوپ شبانه در چین است که در آن کارمندان بیش از مشتریان، سوژهٔ اصلی دوربین می‌شوند. فیلم شب‌ها و روزهای میگل بورنیه از ژوآئو دومانس به سینمای حقیقت کلاسیک باز می‌گردد و سرنوشت روستایی برزیلی را روایت می‌کند که جمعیتش از ششصد نفر به هشتاد نفر فروکاسته است. در پایان، فیلم اتاقم را تمیز نکن از ایگناسیو سروئی، که ادامهٔ ماجرای دوربین دست دومی است که فیلم‌ساز در eBay خریده بود، شاید بازیگوش‌ترین فیلم جشنواره باشد. ریزوف می‌نویسد شاید فیلم‌های واقعی، همان دوستی‌هایی‌اند که در مسیر ساختن فیلم پیدا می‌کنیم.