Gabriela Furtado Coutinho reports in American Theatre on the world premiere of "504: The Musical," running August 6 to 23 at Denver's Phamaly Theatre Company. Phamaly has been working for close to four decades, casting entirely performers with disabilities, physical, cognitive, intellectual and otherwise. The show returns to the 1977 San Francisco 504 Sit-In, when disabled people and their allies occupied the city's Health, Education and Welfare offices for nearly a month to force the government to implement Section 504 of the Rehabilitation Act of 1973, which barred disability discrimination in federally funded programs. The sit-in worked: HEW eventually signed the civil rights regulations without modifications. What the article underlines is the organizing across movements. The main reason the sit-in could last, book writer and lyricist Abbie Goldberg says, was that the Black Panthers fed the protesters, with unions, LGBTQ groups and churches behind them. The musical is not a documentary reconstruction. Its sixteen characters are invented, which lets the writers show the frictions that arise when sixteen people are shut in a building together for weeks. That, artistic director Ben Raanan says, is what lifts the show out of a hooray-for-disability narrative. Goldberg and the composer Mason McDowell spent years workshopping the piece in New York, interviewing activists from the period and rebuilding the material around what they heard from disabled performers. Direct participation by disabled artists, Raanan says, is not only an ethical principle; it produces better storytelling. The same principle governs the auditorium. Every performance is captioned, with audio description and ASL interpretation available on request, Braille programs, and a low-sensory space for audience members who need one.
وقتی یک تحصن تاریخی به موزیکال تبدیل می‌شود
گابریلا فورتادو کوتینیو در American Theatre از نخستین اجرای «504: The Musical» می‌نویسد که از ۶ تا ۲۳ اوت در گروه تئاتر Phamaly در دنور روی صحنه می‌رود. Phamaly نزدیک به چهار دهه است کار می‌کند و همه بازیگرانش هنرمندان دارای معلولیت‌اند، از معلولیت جسمی تا شناختی و ذهنی. موزیکال به تحصن ۵۰۴ در سان‌فرانسیسکو در سال ۱۹۷۷ بازمی‌گردد؛ اعتراضی که در آن افراد دارای معلولیت و حامیانشان نزدیک به یک ماه ساختمان وزارت بهداشت، آموزش و رفاه را اشغال کردند تا دولت را به اجرای بخش ۵۰۴ قانون توانبخشی ۱۹۷۳ وادار کنند، قانونی که تبعیض بر پایه معلولیت را در برنامه‌های دارای بودجه فدرال ممنوع می‌کرد. تحصن نتیجه داد: وزارتخانه سرانجام مقررات اجرایی را بدون هیچ تغییری امضا کرد. آنچه مقاله بر آن تأکید دارد همکاری میان جنبش‌هاست. به گفته ابی گلدبرگ، نویسنده متن و ترانه‌ها، دلیل اصلی دوام تحصن این بود که پلنگان سیاه به معترضان غذا می‌رساندند و اتحادیه‌ها و گروه‌های دگرباش و کلیساها پشتشان بودند. اما نمایش بازسازی مستند آن روزها نیست. شانزده شخصیت آن ساختگی‌اند، و همین به سازندگان اجازه داده تنش‌هایی را نشان دهند که وقتی شانزده نفر هفته‌ها در یک ساختمان محبوس می‌شوند پیش می‌آید. بن رانان، مدیر هنری Phamaly، می‌گوید همین کار نمایش را از روایت «زنده باد معلولیت» بیرون می‌آورد. گلدبرگ و میسن مک‌داول، آهنگساز اثر، سال‌ها نمایش را در نیویورک کارگاهی کردند، با فعالان آن دوره گفت‌وگو کردند و متن را بر پایه آنچه از بازیگران دارای معلولیت شنیدند از نو ساختند. به گفته رانان، حضور مستقیم هنرمندان دارای معلولیت فقط اصلی اخلاقی نیست، به روایت بهتر داستان می‌انجامد. همین اصل در سالن هم اجرا می‌شود: همه اجراها زیرنویس دارند، توصیف صوتی و ترجمه به زبان اشاره در صورت درخواست، برنامه به خط بریل، و فضای کم‌محرک برای تماشاگرانی که به آن نیاز دارند.