One Shot is a series that seeks to find an essence of cinema history in one single image of a movie. 2046 (Wong Kar Wai, 2004).Tony Leung Chiu-wai’s body language gives just enough, but never too much, to keep the audience guessing. He balances the art of showing and withholding, just like the undercover agent he played in Infernal Affairs (2002), seducing...
تونی لئونگ در یک قاب: تضاد همیشگی میان آسیب‌پذیری و راز
گلَدیز لو در ستون «یک قاب» مجلهٔ Notebook موبی این هفته به یکی از تصویرهای ماندگار سینمای هنگ‌کنگ پرداخته است: تونی لئونگ چیو-وای در فیلم ۲۰۴۶ ساختهٔ وُنگ کار-وای. تصویری که از این فیلم برگزیده شده، چو مو-وان، نویسنده و روزنامه‌نگار، را در آغوش بای لینگ، دختر کاباره‌ای می‌نشاند که در آغاز قول داده بود رابطه را تنها در حد جسم نگه دارد، اما به‌سرعت دل از کف داده است. در حالی که زن گرم و بی‌پروا به او نزدیک می‌شود، تونی لئونگ آرام، استوار و مسلط می‌ایستد. زیر نور زرد نوستالژیک وُنگ کار-وای، چهرهٔ او هم‌زمان سرد و دل‌نازک به نظر می‌رسد، گویا روحی است که چنان‌که شخصیت یودی چیونگ در روزهای وحشی همان کارگردان از خود گفته بود، پرنده‌ای است بی‌پا، که هرگز نمی‌تواند جایی فرود آید. نویسنده می‌نویسد آنچه تونی لئونگ را از دیگر بازیگران متمایز می‌کند، هنر نشان دادن و پنهان کردن هم‌زمان است. او هرگز کاملاً آنچه را در دل دارد آشکار نمی‌کند، و همین تضاد است که او را به یکی از ماندگارترین چهره‌های سینمای آسیا بدل کرده است. لئونگ پس از کشف بین‌المللی خود در فیلم شهر اندوه ساختهٔ هو شیائو-شیِن در سال ۱۹۸۹، نقش‌هایی به‌اندازهٔ کارنامه‌اش گوناگون بازی کرده است: عاشقی سرخورده، شوهری در آستانهٔ بی‌وفایی، پلیسی وفادار، و مأموری دوجانبه در فیلم امور جهنمی. در نگاه نویسنده، لئونگ خود را با هر نقش هماهنگ نمی‌کند، بلکه هر نقش را در درون خود می‌گوارد و در جهان‌های موازی، نسخهٔ تازه‌ای از خویش می‌سازد. خود لئونگ زمانی در گفت‌وگویی گفته بود: «مردم نمی‌فهمند که این احساس خود من است. فکر می‌کنند دارم نقش کس دیگری بازی می‌کنم. اما در واقع خود منم.» این یادداشت با اشارهٔ به مجموعهٔ مرور آثار لئونگ زیر عنوان استاد بزرگ: تونی لئونگ به پایان می‌رسد که در مرکز فیلم لینکلن نیویورک از بیست و نهم آوریل تا هفتم می روی پرده رفت.