Cannes 2026: The Electric Kiss

بوسهٔ الکتریکی: نقد فیلم گشایش جشنوارهٔ کن ۲۰۲۶

بِن کنیگزبرگ در نقدی برای سایت Roger Ebert به بوسهٔ الکتریکی پرداخته است، فیلم گشایش هفتاد و نهمین جشنوارهٔ کن ساختهٔ پیر سالوادوری. سنت کن این است که فیلم گشایش را به اثری سبک و فرانسوی اختصاص دهد، اثری که بیشتر برای آغاز شیرین جشنواره ساخته شده تا برای تاریخ سینما. بوسهٔ الکتریکی نیز چنین است. داستان در پاریس سال ۱۹۲۸ می‌گذرد. سوزان، با نام صحنه‌ای ونوس الکتریک، در یک کارناوال دوره‌گرد در حاشیهٔ شهر کار می‌کند. کار او این است که با عبور دادن جریان الکتریکی از بدنش، مردانی را که سی سانتیم می‌پردازند با بوسه‌ای الکتریکی به تجربهٔ هیجانی برق‌آسا برساند. خود او اما هر شب با دستانی سوخته و پاهای در آب یخ به خانه برمی‌گردد. زندگی او زمانی دگرگون می‌شود که آنتوان، نقاش بیوهٔ ثروتمندی که از زمان مرگ همسرش ایرن قلم به دست نگرفته، اشتباهی او را با مدیوم آن کارناوال یکی می‌گیرد و از او می‌خواهد روح همسر مرده‌اش را احضار کند. سوزان درمی‌یابد می‌تواند با خواندن یواشکی دفترچهٔ خاطرات ایرن، نقش او را بازی کند، و آنتوان به این بازی باور می‌آورد، چنان باور می‌آورد که دوباره به نقاشی بازمی‌گردد. به نوشتهٔ منتقد Roger Ebert، فیلم به‌رغم ایدهٔ جذابش، آن قدر که می‌توانست درخشان باشد نشده است. روایت در نیمهٔ دوم سنگین می‌شود و فلش‌بک‌ها به زندگی ایرن و آنتوان، که از پنج فیلم‌نامه‌نویس می‌آیند، لحن یکدستی به فیلم نمی‌دهند. اما بازی آنائیس دموستیه در نقش سوزان و پیو مارمه در نقش آنتوان آن قدر گرم و کم‌نظیر است که نگاه را روی پرده نگه می‌دارد. ویمالا پانس نیز در نقش ایرن، با حضوری کوتاه اما درخشان، در صحنه‌های فلش‌بک جانی به فیلم می‌بخشد. این فیلم یازدهمین فیلم بلند پیر سالوادوری در کن طی سی و چهار سال است، فیلم‌سازی که خود می‌گوید کن همه چیزی است که او در سینما دوست دارد: کارگردانی، شجاعت، آزادی، و فیلم‌ساز. ریشهٔ بوسهٔ الکتریکی هم خود به سینما برمی‌گردد: ده سال پیش، سالوادوری در فیلم پلانتاریوم ساختهٔ ربکا زلوتوفسکی نقش یک کارگردان را بازی می‌کرد. در فیلمنامه آمده بود که شخصیت او در حال ساخت فیلمی است دربارهٔ یک مدیوم. سالوادوری چنان به این ایده دل بست که ده سال بعد، آن فیلم خیالی را به واقعیت تبدیل کرد.