In his first dispatch from the 2026 Locarno Film Festival, Robert Daniels groups together three films that, as he puts it, refuse to sit inside familiar categories: "Objet A," "Tear Gas" and "Fire Flower (Hanabi)." All three take on heavy human subjects, sensuality, war and disaster, in visual and sonic terms that are hard to grasp. Ann Oren's "Objet A" follows two celebrated surgeons, Ingeborg (Aenne Schwarz) and Adam (Louis Hofmann), who have made their name growing skin from fungi. The arrival of a patient named Gaia (Simone Bucio) exposes the physical distance between the couple. The film works through touch, smell and sensation rather than conventional intimacy, and Daniels compares Oren to Peter Strickland, a director who summons the viewer's own desires and fears instead of explaining anything. Uta Beria's "Tear Gas" is the coming of age of Elene, an eighteen-year-old in Georgia, with the country's political rupture running straight through her family: her father is a policeman, her mother a reporter covering the demonstrations. Beria shot inside real protests and cut in archival footage of earlier ones, producing what Daniels calls a double coming of age, for a girl and for a country, though he finds the ending too broad. Ana Vaz's "Fire Flower (Hanabi)" is an experimental documentary adapted from Yoko Hayasuke's Journal of a Radioactive Brain and assembled over ten years. A response to the 2011 Tohoku earthquake and the Fukushima meltdown, it traces the fear of contamination in food, air and ground. Vaz deliberately unsyncs her interviewees' voices from their images, so the gap between what they know and what the country has agreed to accept becomes audible, in a society called toward national unity rather than toward questions about its own safety. The chapters grow shorter as the film goes on, mirroring the way memory erodes after a disaster. Daniels calls it the most impenetrable film he saw at Locarno, and counts that refusal to simplify among its strengths. The festival closed on August 15. "Hanabi" received a special mention in the Filmmakers of the Present competition, and the Golden Leopard went to Florin Serban's "You Don't Belong Here." Read more: Variety's interview with Ana Vaz on Fukushima and the making of "Hanabi" https://variety.com/2026/film/global/ana-vaz-locarno-fukushima-nuclear-disaster-hanabi-1236834548/
سه فیلم دشوار در لوکارنو؛ گزارش نخست از جشنواره
رابرت دنیلز در نخستین گزارش خود از جشنواره لوکارنو ۲۰۲۶ سه فیلم را کنار هم می‌گذارد که به تعبیر او به‌سادگی در قالب‌های آشنا جای نمی‌گیرند: «Objet A»، «Tear Gas» و «Fire Flower (Hanabi)». هر سه به موضوعاتی سنگین و انسانی مانند میل، جنگ و فاجعه می‌پردازند و از نظر شکل بصری و صوتی نیز آثاری دشوار و تجربه‌گرا هستند. «Objet A» ساخته آن اورن درباره دو جراح مشهور، اینگبورگ (اونه شوارتس) و آدام (لویی هوفمان)، است که با استفاده از قارچ پوست تولید می‌کنند. ورود زنی به نام گایا (سیمونه بوسیو) به زندگی آنان فاصله جسمی میان این زوج را آشکار می‌کند. فیلم بیش از هر چیز بر لمس، بو و حس متمرکز است و میل جنسی را نه از مسیر روابط متعارف، بلکه از راه تجربه‌های حسی و واکنش‌های بدنی بررسی می‌کند. دنیلز اورن را به پیتر استریکلند مانند می‌کند؛ کارگردانی که به‌جای توضیح دادن، ترس‌ها و خواسته‌های خود تماشاگر را نشانه می‌رود. «Tear Gas» ساخته اوتا بریا روایت بلوغ النه، دختری هجده‌ساله در گرجستان است. شکاف سیاسی کشور از میان خود خانواده می‌گذرد: پدر او پلیس است و مادرش خبرنگاری که از همان اعتراض‌ها گزارش می‌دهد. بخشی از صحنه‌ها در تجمع‌های واقعی فیلم‌برداری شده و تصاویر آرشیوی اعتراض‌های گذشته نیز به کار رفته است. نتیجه، به تعبیر دنیلز، بلوغ همزمان یک دختر و یک کشور است، هرچند پایان فیلم را کلی و ناامیدکننده می‌داند. «Fire Flower (Hanabi)» ساخته آنا واز مستندی تجربی و برگرفته از دفترچه «مغز رادیواکتیو» نوشته یوکو هایاسوکه است و ساختن آن ده سال طول کشیده است. فیلم واکنشی است به زلزله ۲۰۱۱ توهوکو و فاجعه هسته‌ای فوکوشیما، و ترس از آلودگی رادیواکتیو را در غذا، هوا و خاک دنبال می‌کند. واز صدای مصاحبه‌شوندگان را عمدا با تصویرشان همگام نمی‌کند تا شکاف میان آنچه آنان می‌دانند و آنچه جامعه پذیرفته است شنیده شود؛ جامعه‌ای که به‌جای پرسش از ایمنی محیط، به همدلی و همبستگی ملی فراخوانده شده است. فصل‌های فیلم هرچه پیش می‌رود کوتاه‌تر می‌شوند، درست مانند فرسایش حافظه پس از هر فاجعه. دنیلز آن را دشوارترین فیلمی می‌داند که در لوکارنو دیده، اما همین پافشاری بر پیچیدگی موضوع را از نقاط قوت آن می‌شمارد. جشنواره روز ۱۵ اوت به پایان رسید. «Hanabi» در بخش سینماگران امروز ذکر ویژه هیئت داوران را گرفت و پلنگ طلایی جشنواره به «You Don't Belong Here» ساخته فلورین شربان رسید. بیشتر بخوانید: گفت‌وگوی Variety با آنا واز درباره فوکوشیما و ساخت «Hanabi» https://variety.com/2026/film/global/ana-vaz-locarno-fukushima-nuclear-disaster-hanabi-1236834548/