Thirty years after David Cronenberg's "Crash" premiered at Cannes in 1996, the film remains as disturbing and divisive as it was then. One audience booed it after a screening, yet the same audacity that drew that contempt also won it a Special Jury Prize. Writing for RogerEbert.com, Alejandra Martinez argues that three decades on the film has found a devoted following, and that it means something new in a world where our ability to connect with one another keeps getting harder. Based on the novel by J.G. Ballard, "Crash" follows a group whose sexual lives are bound up with car wrecks, damaged bodies and technology. James (James Spader) is drawn in after a collision that kills Helen Remington's husband (Holly Hunter), and sinks deeper into the group's rituals, alongside Elias Koteas, Deborah Kara Unger and Rosanna Arquette. Martinez observes that Cronenberg watches these characters with almost no judgment, and offers a key to reading them: after trauma, the brain tries to heal by repeating what nearly destroyed it, claiming a measure of control over it. Every time skin meets steel, the group is reclaiming that control. The piece places the film within Cronenberg's lifelong preoccupation with the body, technology and the difficulty of human contact, tracing the same thread through "The Fly," "Videodrome" and "Dead Ringers." What lasts in his work, Martinez writes, is not the violence on the surface but people who either cannot reach one another or bind themselves together until the bond destroys them. Read more: Roger Ebert's review of "Crash" https://www.rogerebert.com/reviews/crash-1997
فیلم «تصادف» اثر دیوید کراننبرگ سی ساله شد
سی سال پس از نخستین نمایش «تصادف» (Crash) دیوید کروننبرگ در جشنواره کن ۱۹۹۶، فیلم همچنان اثری تکان‌دهنده و بحث‌برانگیز باقی مانده است. واکنش تماشاگران در آن زمان تند بود و در یکی از نمایش‌ها فیلم با هو شدن روبه‌رو شد، اما همان جسارتی که خشم بخشی از مخاطبان را برانگیخت، جایزه ویژه هیئت داوران کن را نیز برای آن به همراه آورد. آلخاندرا مارتینز در سایت راجر ایبرت می‌نویسد که فیلم با گذشت سه دهه مخاطبان وفادار خود را پیدا کرده و در جهانی که توانایی انسان‌ها برای برقراری ارتباط هر روز دشوارتر می‌شود، معنایی تازه یافته است. «تصادف» بر اساس رمان جی. جی. بالارد ساخته شده و درباره گروهی است که کشش جنسی آنان با تصادف‌های اتومبیل، بدن آسیب‌دیده و فناوری گره خورده است. جیمز، با بازی جیمز اسپیدر، پس از تصادفی که به مرگ همسر هلن رمینگتون (هالی هانتر) می‌انجامد وارد این جهان می‌شود و به‌تدریج در روابط و آیین‌های گروه فرو می‌رود؛ گروهی که الیاس کوتیاس، دبورا کارا آنگر و رزانا آرکت دیگر اعضای آن را بازی می‌کنند. به نوشته مارتینز، کراننبرگ بدون داوری آشکار به این شخصیت‌ها نگاه می‌کند و کلید خواندن آنان را در این نکته می‌بیند که مغز انسان پس از آسیب می‌کوشد با تکرار همان تجربه بر آنچه نزدیک بود نابودش کند مسلط شود. از این منظر، هر بار که پوست به فولاد می‌خورد، این گروه در حال بازپس‌گیری اختیار خویش است. مقاله «تصادف» را در امتداد دغدغه همیشگی کراننبرگ درباره بدن، فناوری و دشواری ارتباط انسانی قرار می‌دهد و همین نخ را در «مگس»، «ویدیودروم» و «همزادها» نیز دنبال می‌کند. از نگاه نویسنده، آنچه فیلم‌های او را ماندگار می‌کند نه صرفا تصاویر خشن و جسمانی، بلکه نمایش انسان‌هایی است که یا نمی‌توانند با دیگری ارتباط برقرار کنند یا چنان به هم وابسته می‌شوند که رابطه به ویرانی می‌انجامد. بیشتر بخوانید: نقد راجر ایبرت بر «تصادف» https://www.rogerebert.com/reviews/crash-1997