Ibukun Sunday's new album Olúsín [Worshippers], released on August 28, is The Quietus's album of the week. The UK-based Nigerian producer says the record draws on African devotional traditions and sets out to make a soundtrack of praise, built on the idea that faith has a music of its own. Writing for the site, Daryl Worthington argues that the album's point is that a profound encounter with sound does not depend on grand architecture, and that a church is only one of the things that can amplify it. The opening track, Whisper, arrives as though the listener has walked into a ceremony already under way. On Amen, a voice speaks through billowing delay while a surge of organ slowly swallows the words, an image of an individual absorbed into the sound of a group. Worthington places Sunday's work within ambient music, close to the blueprint Brian Eno laid out on Ambient 1: Music for Airports and also apart from it, since no specific environment is being evoked here. The album was recorded in Sunday's small home studio in Harlow, Essex, yet it builds the sensation of standing inside a place of worship without having been made in one. Next to his 2024 album Harmony / Balance, shaped by Bhaktivedanta's translation of the Bhagavad-Gita, these tracks are lighter and more immediate, closer to snapshots of fleeting moments of transcendence. The record shows, Worthington writes, that you do not need a church for sound to move you.
موسیقی نیایش، بیرون از فضای عبادت
آلبوم تازه Ibukun Sunday با عنوان Olúsín [Worshippers] که ۲۸ اوت منتشر شد، آلبوم هفته The Quietus شده است. این تهیه‌کننده نیجریه‌ای ساکن بریتانیا می‌گوید کارش از سنت‌های نیایشی آفریقایی الهام گرفته و می‌خواهد موسیقی‌ای برای ستایش بسازد، بر این پایه که ایمان موسیقی خودش را دارد. داریل ورتینگتن در نقدش می‌نویسد نکته اصلی آلبوم آن است که تجربه عمیق با صدا به معماری باشکوه وابسته نیست و کلیسا تنها یکی از راه‌های تشدید چنین تجربه‌ای است. قطعه Whisper چنان آغاز می‌شود که انگار شنونده وسط مراسمی رسیده که پیش‌تر شروع شده بود. در قطعه Amen صدای کسی از میان پژواک شنیده می‌شود و کم‌کم موج ارگ روی آن می‌نشیند تا کلام ناخوانا شود، تصویری از فردی که در صدای جمع حل می‌شود. ورتینگتن کار Sunday را در قلمرو موسیقی امبینت می‌بیند، نزدیک به آنچه برایان اینو در Ambient 1: Music for Airports پایه گذاشت و در عین حال جدا از آن، چون اینجا از مکان مشخصی خبری نیست. آلبوم در استودیوی کوچک خانگی او در هارلو در اسکس ضبط شده، اما حس بودن در یک مکان مقدس را می‌سازد بی‌آنکه در چنین جایی ساخته شده باشد. در مقایسه با آلبوم پیشین او Harmony / Balance محصول ۲۰۲۴، که از ترجمه بهاکتی‌ودانتا از Bhagavad-Gita اثر گرفته بود، قطعه‌های تازه سبک‌تر و مستقیم‌ترند و بیشتر به ثبت لحظه‌های گذرای تعالی می‌مانند. به گفته ورتینگتن این آلبوم نشان می‌دهد برای آنکه صدا آدم را تکان بدهد کلیسا لازم نیست.