Tariq Goddard returns to Fore! by Huey Lewis and the News forty years after its release, revisiting an album he listened to almost daily at age eleven before abandoning it for decades. Rather than defending the record, the essay becomes a reflection on changing taste and the relationship between music and memory. Goddard asks why some albums from adolescence retain their emotional force while others, despite once being loved intensely, become almost impossible to enjoy later. He now hears Fore! as overly confident, conservative, and steeped in comfortable middle-class concerns, with songs such as Stuck With You, Doing It All for My Baby, and Hip to Be Square embodying its safe, conformist worldview. Yet the piece does not simply mock his younger self. Goddard accepts that his attachment to the album was genuine, even if he can no longer fully access the reasons for it. At the time, Huey Lewis offered an accessible substitute for musical traditions he had not yet discovered. The essay ultimately argues that even bad music can acquire profound personal meaning, becoming part of one’s identity through timing, memory, and emotional association, long after the music itself has lost its hold.
دوست ناخوشایند: چهل سال با Fore! از Huey Lewis and the News
طارق گادرد در چهلمین سال انتشار Fore! به آلبومی بازمی‌گردد که در یازده سالگی بیش از یک سال تقریباً هر روز گوش می‌داد و بعد برای دهه‌ها کنار گذاشت. این بازگشت بیش از آنکه دفاعی از آلبوم باشد، تأملی درباره تغییر سلیقه و رابطه موسیقی با حافظه است. او می‌پرسد چرا بعضی آثار نوجوانی همچنان قدرت خود را حفظ می‌کنند اما برخی دیگر، با وجود زمانی که زمانی برایشان صرف کرده‌ایم، دیگر هیچ اثری بر ما ندارند. گادرد Fore! را اثری بیش از حد مطمئن، محافظه‌کار و آکنده از مضامین زندگی طبقه متوسط می‌بیند و ترانه‌هایی مانند Stuck With You، Doing It All for My Baby و Hip to Be Square را نمونه‌هایی از همین جهان بی‌خطر و سازگار می‌داند. با این حال مقاله فقط به تمسخر گذشته ختم نمی‌شود. نویسنده می‌پذیرد که علاقه نوجوانی‌اش واقعی بوده، حتی اگر امروز دیگر نتواند دلیل آن را احساس کند. Huey Lewis برای او در آن زمان دروازه‌ای ساده و قابل دسترس به موسیقی‌هایی بود که هنوز کشف نکرده بود. نتیجه مقاله این است که موسیقی ضعیف نیز، درست مانند موسیقی بزرگ، می‌تواند در لحظه‌ای از زندگی معنایی عمیق پیدا کند و بخشی از هویت ما شود، حتی اگر سال‌ها بعد از خود اثر فاصله گرفته باشیم.