Alton Melvar Dapanas has interviewed the Turkish poet Birhan Keskin and the poet-translator Öykü Tekten for Asymptote about "Earthly Conditions," an English selection of Keskin's work drawn from five collections published between 1999 and 2010 and issued by World Poetry Books. Keskin says the idea of being one with nature is probably written into her DNA, and that nature has never been a spectacle to watch from a distance. In this book even what we take to be inanimate, the mountain, the plain, the stone, the door, is given a voice of its own. Tekten began these translations just after arriving in a new country, trying to start a life without a language. She was fifteen when she first read Keskin, and the poems worked as a compass that pointed backward rather than forward, to years when her Turkish came more easily. She speaks of her grandmother, who saw no difference between herself and the stone in the garden wall, who could neither read nor write, and who spoke to everyone and everything in its own language. That was the hard part of the translation: English, grammatically and culturally, does not readily make room for that way of being in the world. Keskin is cautious about translated poetry, and recalls an older poet who compared it to licking a jar of honey from the outside. Tekten notes that Turkish poetry was a largely male domain for much of the twentieth century until Gülten Akın, Türkan İldeniz and Nilgün Marmara moved those boundaries. Turkish poetry, she says, comes from a place where Kurdish, Armenian, Greek, Ottoman, Persian and Arabic traditions still speak to one another, and what it offers English is the ability to hold contradictions without hurrying to resolve them.
شعر ترکی در ترجمه
آلتون ملوار داپاناس در Asymptote با بیرهان کسکین، شاعر ترک، و اویکو تکتن، شاعر و مترجم، درباره «Earthly Conditions» گفت‌وگو کرده است؛ گزیده‌ای انگلیسی از شعرهای کسکین، برگرفته از پنج دفتر منتشرشده میان ۱۹۹۹ و ۲۰۱۰، از نشر World Poetry Books. کسکین می‌گوید یکی بودن با طبیعت گویا در خون او نوشته شده و طبیعت هرگز برایش تماشا از دور نبوده است؛ در این کتاب حتی آنچه بی‌جان می‌پنداریم، کوه و دشت و سنگ و در، صدای خودش را پیدا می‌کند. تکتن می‌گوید هنگام آغاز این ترجمه‌ها تازه به کشوری تازه رسیده بود و می‌کوشید زندگی‌ای بی‌زبان بسازد. پانزده‌ساله بود که نخستین بار کسکین را خواند، و این شعرها او را نه به جلو، که به سال‌هایی بردند که ترکی‌اش روان‌تر بود. از مادربزرگش می‌گوید که میان خود و سنگِ دیوار باغ فرقی نمی‌دید، خواندن و نوشتن نمی‌دانست و با هر کس و هر چیز به زبان خودش سخن می‌گفت. دشواری اصلی ترجمه هم همین بود: انگلیسی، در دستور و در فرهنگ، جایی برای این نحوه بودن باز نمی‌کند. کسکین خود درباره ترجمه شعر محتاط است و شاعری قدیمی را نقل می‌کند که شعر ترجمه‌شده را مانند لیسیدن شیشه عسل از بیرون می‌دانست. تکتن یادآور می‌شود که شعر ترکی بخش بزرگی از قرن بیستم مردانه بود تا آنکه گولتن آکین، ترکان ایلدنیز و نیلگون مارمارا این مرزها را جابه‌جا کردند. به گفته او شعر ترکی از جایی می‌آید که سنت‌های کردی، ارمنی، یونانی، عثمانی، فارسی و عربی هنوز با هم حرف می‌زنند، و بهترین چیزی که به انگلیسی می‌دهد توان نگه داشتن تضادهاست، بی‌آنکه بشتابد تا آنها را حل کند.