Asymptote's Translation Tuesday presents an excerpt from Yan Ming's "Memories of the Rubber Forest," translated by Katherine Sun. Yan belongs to the sent-down youth generation herself; she spent her young years clearing land and working the rubber plantations of Xishuangbanna, in Yunnan, then taught primary school for many years. Written in retirement, this is her first long work of fiction. Her translator, Katherine Sun, is a statistician based in the United States who took the work on to bring Yan Ming to English-language readers. The story opens in January 1979, as word spreads that the sent-down youths are being allowed home. The farms fill with excitement and disorder: two women from Shanghai fight over an iron pot they had bought together years earlier until it is smashed, and a married couple who must divorce in order to return to city life leave their one-year-old son at the door of the public security bureau, after which the father drives an axe through the basin his son was bathed in. Amid all this, Bai Xuefei does not move. She is waiting for a man who left nearly six years ago. Xuefei is one of five young women the veteran workers nicknamed the Five Golden Flowers, girls from Shanghai, Beijing, Chongqing and Kunming whom years of hard labor, poverty and distance from home had bound together. Only four of them are left. The narrative then returns to their first years: blades that will not bite into the trees, leeches along the path, rain and mud, and the fire that turns the mountain red. Not one of them, Yan writes, grieved at the sight of the burned forest; what they felt was pride. The chapter ends with the four setting out to see the fifth.
خاطرات جنگل کائوچو
Asymptote در مجموعه Translation Tuesday بخشی از رمان «Memories of the Rubber Forest» نوشته یان مینگ را با ترجمه کاترین سان منتشر کرده است. یان مینگ خود از نسل «جوانان اعزامی» است؛ سال‌های جوانی‌اش را در شیشوانگ‌بانای یون‌نان به پاکسازی جنگل و کار در مزارع کائوچو گذراند، بعدها سال‌ها آموزگار دبستان بود، و این نخستین اثر بلند داستانی اوست که در بازنشستگی نوشته. مترجم، کاترین سان، آماردانی ساکن آمریکاست که این کار را برای شناساندن یان مینگ به خوانندگان انگلیسی‌زبان انجام داده است. داستان با ژانویه ۱۹۷۹ آغاز می‌شود، وقتی خبر می‌پیچد که جوانان اعزامی اجازه بازگشت یافته‌اند. مزارع پر می‌شود از شور و آشفتگی: دو دختر شانگهایی بر سر دیگی که سال‌ها پیش پولش را نصف کرده بودند چنان می‌جنگند که دیگ می‌شکند؛ و زن و شوهری که برای بازگشت به شهر باید طلاق بگیرند، پسر یک‌ساله‌شان را دم در اداره امنیت می‌گذارند و برمی‌گردند، و مرد تشت حمام کودک را با تبر می‌شکافد. در میان این هیاهو، بای شوئه‌فی بی‌حرکت مانده است. او چشم‌به‌راه مردی است که نزدیک شش سال پیش رفته. شوئه‌فی یکی از پنج دختری است که کارگران قدیمی آنها را «پنج گل طلایی» نامیده‌اند، دخترانی از شانگهای، پکن، چونگ‌کینگ و کون‌مینگ که سال‌ها کار سخت و فقر و دوری از خانه آنها را به هم دوخته است. اما اکنون تنها چهار نفرند. روایت به سال‌های نخست بازمی‌گردد: تیغه‌هایی که بر تنه درختان کارگر نمی‌افتد، زالوهای کنار مسیر، باران و گل، و آتشی که کوه را سرخ می‌کند. به نوشته یان مینگ هیچ‌یک از آن دختران از دیدن جنگل سوخته اندوهگین نشد؛ آنچه در دلشان بود غرور بود. فصل با راهی شدن آن چهار نفر به دیدار پنجمی پایان می‌یابد.