Writing in The Quietus for the twenty-fifth anniversary of "Supernova," Lisa "Left Eye" Lopes's first solo album, Angus Batey returns to a record that was meant to give one of TLC's best-known members a voice of her own, and that was never released in the United States. Lopes chose August 16, 2001, herself: it was the anniversary of her grandfather's death and the birthday of her father, who had been killed ten years earlier. The album closes with a letter to that father, built on her belief that energy is never lost to the universe and that when someone dies a new star is born. Arista nonetheless pulled the American release, though "Supernova" did come out in Europe and a few other countries. Lopes withdrew, and the following April she died in a car accident in Honduras, where she had been setting up two children's charities. She was thirty. Twenty-five years on, Batey argues, the label's hesitation is harder to understand than ever. To him "Supernova" neither damages TLC's legacy nor shows any shortage of invention; it reveals instead the reach of Lopes's talent, her ambition and her particular way of seeing. She writes about identity, self-belief and the capacity to get back up after a fall, while holding on to a direct, childlike way of looking at the world. Batey singles out "The Block Party" as the finest example of all this, a song about childhood, community and the power of music, produced by Salaam Remi around an mbira sample from Earth, Wind & Fire. He closes by calling "Supernova" a forgotten record that still sounds new, and evidence that Lopes was far more than the figure fame and the tabloids made of her. Watch: TLC's official video for "Waterfalls," whose rap verse Lopes wrote https://www.youtube.com/watch?v=8WEtxJ4-sh4
آلبومی که هرگز به خانه نرسید؛ «Supernova» در بیست و پنج سالگی
آنگس بیتی در The Quietus، به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد «Supernova»، نخستین آلبوم انفرادی لیزا «Left Eye» لوپز، به اثری بازمی‌گردد که قرار بود فرصتی برای بیان مستقل یکی از شناخته‌شده‌ترین اعضای TLC باشد اما در آمریکا هرگز منتشر نشد. لوپز تاریخ ۱۶ اوت ۲۰۰۱ را خود انتخاب کرده بود؛ روزی که هم سالگرد درگذشت پدربزرگش بود و هم زادروز پدرش که ده سال پیش‌تر کشته شده بود. آخرین قطعه آلبوم نامه‌ای است به همان پدر، با این باور او که انرژی در جهان از میان نمی‌رود و با مرگ هر کس ستاره‌ای تازه زاده می‌شود. با این حال شرکت Arista انتشار آلبوم در آمریکا را متوقف کرد، هرچند «Supernova» در اروپا و چند کشور دیگر عرضه شد. لوپز کنار کشید و آوریل سال بعد، در هندوراس که مشغول راه‌اندازی دو موسسه خیریه کودکان بود، در سانحه رانندگی درگذشت. سی ساله بود. بیتی معتقد است با فاصله بیست و پنج سال، تردید شرکت ضبط درباره آلبوم دشوارتر از گذشته قابل درک است. از نگاه او «Supernova» نه میراث TLC را مخدوش می‌کند و نه نشانی از کمبود خلاقیت دارد؛ برعکس دامنه استعداد، بلندپروازی و نگاه شخصی لوپز را آشکار می‌کند. او در ترانه‌ها درباره هویت، خودباوری و توانایی برخاستن پس از شکست سخن می‌گوید و در عین حال نگاهی کودکانه و بی‌واسطه به جهان را نگه می‌دارد. نویسنده به‌ویژه «The Block Party» را نمونه‌ای درخشان از این ویژگی‌ها می‌داند؛ ترانه‌ای درباره کودکی، اجتماع و نیروی موسیقی، با ساخت سلام رمی و بر پایه نمونه‌ای از ساز امبیرا از گروه Earth, Wind & Fire. در جمع‌بندی، بیتی «Supernova» را اثری فراموش‌شده اما همچنان تازه می‌خواند که نشان می‌دهد لوپز بسیار بیش از تصویری بود که شهرت و جنجال‌های رسانه‌ای از او ساخته بودند. این نوشته نخستین بار در بیستمین سالگرد آلبوم منتشر شده و اکنون بازنشر شده است. ببینید: ویدئوی رسمی «Waterfalls» از TLC، که بند رپ آن را خود لوپز نوشت https://www.youtube.com/watch?v=8WEtxJ4-sh4