Chloe Benjamin, author of The Immortalists, reflects in Literary Hub on the books and stories that shaped her approach to speculative fiction on the publication of her new novel, Under Story. Benjamin writes that she once regarded realist literary fiction as more serious than fantasy or science fiction, but gradually came to see invented worlds not as an escape from reality, but as another way of understanding it. At a moment when politics can seem absurd or frightening and developments in artificial intelligence increasingly resemble science fiction, she argues that speculative literature can serve both as a mirror of the present and as a source of hope. Her recommendations range from Jorge Luis Borges's Ficciones and Ursula K. Le Guin's "The Ones Who Walk Away from Omelas" to works by Ted Chiang, Susanna Clarke, Jeff VanderMeer, Mohsin Hamid, Marina and Sergey Dyachenko, Kazuo Ishiguro, and Vandana Singh. What connects them, for Benjamin, is not simply their use of fantasy or speculative ideas, but their ability to imagine alternatives: different social arrangements, different relationships with nature and technology, and futures that do not have to follow the trajectory we currently fear.
ده اثر علمی‌تخیلی و فانتزی که هنوز به آینده امید دارند
کلویی بنجامین، نویسنده The Immortalists، به مناسبت انتشار رمان تازه‌اش Under Story، برای Literary Hub از آثاری نوشته است که نگاه او به علمی‌تخیلی و فانتزی را شکل داده‌اند. بنجامین می‌گوید سال‌ها ادبیات واقع‌گرا را جدی‌تر از ژانرهای خیال‌پردازانه می‌دانست، اما به تدریج دریافت که ساختن جهان‌های دیگر می‌تواند نه گریزی از واقعیت، بلکه راهی برای دیدن دوباره آن باشد. در دورانی که سیاست گاه به مرز پوچی و هراس می‌رسد و پیشرفت‌های هوش مصنوعی زندگی روزمره را به علمی‌تخیلی نزدیک می‌کند، او معتقد است تخیل می‌تواند هم آینه زمانه باشد و هم سرچشمه‌ای برای امید. فهرست پیشنهادی او از Ficciones خورخه لوئیس بورخس و «آنان که از اوملاس دور می‌شوند» اورسولا لوگوین آغاز می‌شود و آثاری از تد چیانگ، سوزانا کلارک، جف وندرمیر، محسن حمید، مارینا و سرگئی دیاچنکو، کازوئو ایشی‌گورو و واندانا سینگ را دربر می‌گیرد. آنچه این آثار را به هم پیوند می‌دهد، برای بنجامین نه صرفاً عنصر خیال، بلکه توانایی آنها در تصور امکان‌های دیگر است: جهانی که می‌تواند متفاوت باشد و آینده‌ای که شاید هنوز بتوان مسیرش را تغییر داد.