The fifth annual State of Play contemporary dance festival at San Francisco's ODC, held August 27–30, presented new and developing works centered on experimentation, risk, and the idea of "play." Opening night featured three pieces that differed sharply in tone and level of development. The standout was Laila J. Franklin's BABYBABYBABY, an exuberant ensemble work that explored love through humor, intimacy, loneliness, and the everyday tensions of relationships. Synchronized movement, a cappella singing, and an understated portrayal of LGBTQ partnerships gave the work both energy and emotional depth. Erin Yen's Nervous used rapid gestures, ensemble discord, and pounding music to evoke the activated human nervous system, although the review found the volume unnecessarily overwhelming. Johnny Huy Nguyen's Burn approached fire through several historical and personal contexts, from Indigenous controlled burns and the Vietnam War to protest self-immolation and the artist's own experiences. Nguyen's physical performance was impressive, but the work as a whole was judged less cohesive. Now in its fifth year, State of Play continues ODC's commitment to giving artists space to experiment, take risks, and present work before it reaches a finished form.
جشنواره «State of Play»؛ تجربه‌گرایی و ریسک در رقص معاصر سان‌فرانسیسکو
پنجمین دوره جشنواره رقص معاصر State of Play در ODC سان‌فرانسیسکو، از ۲۷ تا ۳۰ اوت، مجموعه‌ای از آثار تازه و در حال شکل‌گیری را با محور تجربه‌گرایی، ریسک و «بازی» به صحنه آورد. در شب افتتاحیه سه اثر با حال‌وهوا و کیفیتی متفاوت اجرا شد. برجسته‌ترین آنها BABYBABYBABY ساخته لایلا جی. فرانکلین بود؛ اثری گروهی، پرانرژی و در عین حال عاطفی که عشق را از روابط روزمره و شوخی‌های زندگی مشترک تا تنهایی و اشکال گوناگون پیوند انسانی بررسی می‌کند. آوازهای آکاپلا، حرکت‌های هماهنگ گروه و حضور طبیعی روابط LGBTQ از ویژگی‌های قابل توجه اجرا بود. Nervous ساخته ارین ین، با حرکات تند و موسیقی کوبنده، وضعیت برانگیخته و ناآرام دستگاه عصبی را به تصویر کشید، هرچند شدت بیش از حد صدا از نقاط ضعف آن دانسته شد. سومین اثر، Burn از جانی هوی نگوین، به مفهوم آتش از سوزاندن کنترل‌شده در سنت‌های بومی و جنگ ویتنام تا خودسوزی اعتراضی و تجربه‌های شخصی هنرمند پرداخت. منتقد با وجود تحسین توان جسمانی نگوین، ساختار کلی اثر را پراکنده ارزیابی کرد. جشنواره بار دیگر بر جایگاه ODC به‌عنوان فضایی برای آزمودن ایده‌های تازه در رقص معاصر تأکید گذاشت.