Madeleine Seidel reports on video art at the 61st Venice Biennale. The central exhibition, In Minor Keys, was conceived by Cameroonian curator Koyo Kouoh, who died at 57 before it opened; friends she appointed completed the show from her artist list and notes. Seidel finds the strongest work in the Arsenale, singling out Cauleen Smith, Florence Lazar, Sofia Gallisa Muriente and Rose Salane, whose film records New Yorkers talking in sixteen languages.
ماژورهای کوچک و بی‌قراری ماژور
مادلین سایدل در نشریهٔ نوت‌بوک موبی گزارشی از هنر ویدئویی در شصت‌ویکمین بیینالهٔ ونیز نوشته است. نمایشگاه مرکزی این دوره با عنوان «در پرده‌های مینور» را کویو کوئو، مدیر موزهٔ اهل کامرون، طراحی کرده بود؛ او پیش از افتتاح در پنجاه‌وهفت‌سالگی درگذشت و دوستانی که خودش برگزیده بود نمایشگاه را از روی فهرست هنرمندان و یادداشت‌هایش به سرانجام رساندند. کوئو در بیانیه‌اش نوشته بود پرده‌های مینور در موسیقی معمولاً با اندوه پیوند می‌خورند، اما شادی و امید و تعالی هم در آن‌ها هست. سایدل قوی‌ترین آثار را در بخش آرسناله می‌بیند و به‌ویژه از کالین اسمیت، فلورانس لازار، سوفیا گالیسا موریِنته و رز سالِین نام می‌برد؛ فیلم سالین گفت‌وگوهای مردم نیویورک را به شانزده زبان ثبت می‌کند و تماشاگر را به شنوندهٔ لحظه‌های خصوصی آن‌ها بدل می‌سازد. به باور نویسنده، صدای این آثار زیر همهمهٔ کشمکش‌های میان کشورها گم می‌شود.