Lorenzo Viotti’s Triumphant LA Phil Debut

نخستین حضور پیروزمندانهٔ لورنزو ویوتی در ارکستر فیلارمونیک لس‌آنجلس

هارلو رابینسون در گزارشی برای San Francisco Classical Voice به نخستین حضور لورنزو ویوتی در رهبری ارکستر فیلارمونیک لس‌آنجلس پرداخته است، حضوری که به دلیل همه‌گیری کرونا سال‌ها به تعویق افتاده بود و سرانجام در شب هشتم می در سالن والت دیزنی به ثمر نشست. ویوتی، رهبر ارکستر سی و پنج سالهٔ سوئیسی که هم‌اکنون از پرطرفدارترین چهره‌های صحنهٔ بین‌المللی است و در فصل آینده مدیر هنری ارکستر سمفونی توکیو خواهد شد، با اعتماد به نفس و آمادگی کامل ارکستر را در یک برنامهٔ بلندپروازانه رهبری کرد. شب با کنسرتو ویولن شمارهٔ یک کارول شیمانوفسکی آغاز شد، اثری از این آهنگساز لهستانی که در پاریس زندگی می‌کرد و زیر نفوذ ایگور استراوینسکی شکوفا شد. لیزا باتیاشویلی، نوازندهٔ ویولن گرجستانی، نقش تکنواز را به‌عهده داشت. این کنسرتو، که از شعر فانتزی-باستانی شاعری معاصر شیمانوفسکی الهام گرفته شده، فضایی پر از پرندگان جادویی و الهه‌های اساطیری می‌سازد. خود شیمانوفسکی دربارهٔ این اثر گفته بود: «چیزهای نو در آن هست، اما چیزی هم از روح کهن خودمان». نیمهٔ دوم کنسرت به سمفونی شمارهٔ دو سرگئی راخمانینوف اختصاص داشت، اثری که از نخستین اجرای موفق آن در آغاز قرن بیستم تا امروز یکی از محبوب‌ترین آثار سمفونیک جهان بوده است. به نوشتهٔ منتقد، ویوتی در حالی که در همراهی با باتیاشویلی همسر و حساس بود و هرگز نمی‌گذاشت ارکستر بر صدای او چیره شود، در راخمانینوف به اوج توان خود رسید و ارکستر را در همهٔ سطوحش به جوش و خروش آورد. فضای دو اثر، آن‌چنان که منتقد می‌نویسد، چنان از هم متفاوت بود که گویا قرن‌ها فاصله میان آن‌ها است، در حالی که تنها ده سال میان ساخت‌شان فاصله افتاده بود. ویوتی به هر دو اثر، با تازگی و درکی ویژه نزدیک شد، نشانه‌ای روشن از آن‌که این رهبر جوان به سنت بزرگ موسیقی کلاسیک، با نگاهی نو و در عین حال احترام‌برانگیز می‌نگرد.