Marya E. Gates reports on Locarno’s 2026 retrospective Red & Black: Hollywood Left and the Blacklist, a 50-film program curated by Ehsan Khoshbakht that examines the Hollywood blacklist and the damage caused by the House Un-American Activities Committee. Over six days, Gates watched 17 films that together tell a story of artistic resistance, political persecution, and careers destroyed because filmmakers refused to conform or cooperate. The program ranges from new documentaries about Abraham Polonsky and surviving blacklistees to films including Salt of the Earth, High Noon, Point of Order, Red Hollywood, and The Front. Seen together, the works reveal how questions of labor rights, racism, immigration, gender, capitalism, and free expression were embedded in the cinema of the period. Gates stresses that the retrospective is not simply an exercise in film history. Its power comes from the uncomfortable parallels she sees between the McCarthy era and contemporary political attacks on dissent, education, and artistic freedom. For her, these films preserve the memory of artists who believed cinema could participate in social change and were punished for those beliefs. The lesson is clear: the history of the blacklist must remain visible because forgetting how fear and political power were used to silence artists makes repetition easier.
لوکارنو ۲۰۲۶ و بازگشت به زخم فهرست سیاه هالیوود
ماریا ای. گیتس در گزارش خود از بخش مرور آثار جشنواره لوکارنو ۲۰۲۶ به برنامه Red & Black: Hollywood Left and the Blacklist می‌پردازد؛ مجموعه‌ای ۵۰ فیلمی به انتخاب احسان خوشبخت که تاریخ فهرست سیاه هالیوود و پیامدهای کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مجلس نمایندگان را از خلال آثار آمریکایی و بین‌المللی دنبال می‌کند. گیتس در شش روز ۱۷ فیلم از این مجموعه را دیده و آن را روایتی از مقاومت هنرمندانی می‌داند که به دلیل عقاید سیاسی، خودداری از همکاری با کمیته یا ارتباط با چپ، شغل و گاه زندگی‌شان نابود شد. از مستندهای تازه درباره آبراهام پولونسکی و بازماندگان فهرست سیاه تا آثاری چون Salt of the Earth، High Noon، Point of Order، Red Hollywood و The Front، برنامه نشان می‌دهد چگونه موضوعاتی چون حقوق کارگران، نژادپرستی، مهاجرت، جایگاه زنان و آزادی بیان در سینمای آن دوره بازتاب یافته‌اند. برای گیتس، اهمیت این مرور تاریخی فقط در بازشناسی گذشته نیست. او بارها بر شباهت فضای مک‌کارتیسم با فشارهای سیاسی امروز تأکید می‌کند و نتیجه می‌گیرد که زنده نگه داشتن تاریخ فهرست سیاه ضروری است، زیرا فراموش کردن آن امکان تکرار همان الگوهای حذف، ترس و مجازات عقیده را فراهم می‌کند.