For RogerEbert.com's Female Filmmakers in Focus column, Marya E. Gates interviews French writer-director Alice Winocour, co-writer of the Oscar-nominated "Mustang," about her new film "Couture," a drama starring Angelina Jolie set during Paris Fashion Week that looks past fashion's glamour toward the body, the wound, illness, and women's unseen labor. The film follows Maxine, an independent film director who, just after arriving in Paris to shoot a video for a major fashion show, is diagnosed with breast cancer. Around her, the film traces the lives of other women: Angèle, a makeup artist who dreams of becoming a writer; Ada, a young model from South Sudan; and the seamstresses and workers behind the scenes of the fashion industry. Winocour stresses that she did not want to make a film about power from the vantage of executives and designers; she wanted to shine a light on the workers, the tired bodies, the scars, and the women rarely seen in cinema or in fashion's own narratives. Winocour says the film draws partly on her own experience with breast cancer, and that working with Jolie was deep and emotional, as the star lost her mother and grandmother to the disease and has lived closely with its fear and inheritance. She describes the film as "sharing the wounds and doing something with them." For Winocour, "Couture" is about the coexistence of beauty and pain: in real life, illness does not stop everything; a woman still has desire, work, money troubles, family, and daily life. So rather than a pitying cancer narrative, the film places the disease amid the chaos of living, loving, working, and surviving.
Couture؛ زیبایی، زخم و کار پنهان زنان
سایت راجر ایبرت در ستون ماهانه «زنان فیلمساز» به گفت‌وگوی ماریا گیتس با آلیس وینوکور، فیلمساز فرانسوی و از نویسندگان فیلمنامه «موستانگ» نامزد اسکار، درباره فیلم تازه‌اش «کوتور» می‌پردازد؛ درامی با بازی آنجلینا جولی که در هفته مد پاریس می‌گذرد و از دل جهان پرزرق‌وبرق مد، به بدن، زخم، بیماری و کار نادیده زنان نگاه می‌کند. فیلم داستان مکسین، کارگردان سینمای مستقل، را دنبال می‌کند که درست پس از رسیدن به پاریس برای ساخت ویدیوی یک نمایش بزرگ مد، با تشخیص سرطان سینه روبه‌رو می‌شود. در کنار او، فیلم زندگی زنان دیگری را هم نشان می‌دهد: آنژل، چهره‌پردازی که می‌خواهد نویسنده شود، آدا، مدل جوانی از سودان جنوبی، و دوزندگان و زنانی که پشت صحنه صنعت مد کار می‌کنند. وینوکور تأکید می‌کند نمی‌خواست فیلمی درباره قدرت از زاویه مدیران و طراحان بسازد؛ می‌خواست نور را روی کارگران، بدن‌های خسته، زخم‌ها و زنانی بیندازد که معمولاً در سینما و روایت‌های مد دیده نمی‌شوند. وینوکور می‌گوید فیلم تا حدی از تجربه شخصی خودش با سرطان سینه الهام گرفته و همکاری با جولی برایش تجربه‌ای عمیق و عاطفی بوده است؛ ستاره‌ای که مادر و مادربزرگش را به همین بیماری از دست داده و خود از نزدیک با ترس و میراث آن روبه‌رو بوده است. او فیلم را «به اشتراک گذاشتن زخم‌ها و ساختن چیزی از آن‌ها» توصیف می‌کند. از نگاه وینوکور، «کوتور» فیلمی درباره هم‌نشینی زیبایی و درد است: بیماری در زندگی واقعی همه چیز را متوقف نمی‌کند؛ زن همچنان میل، کار، گرفتاری مالی، خانواده و زندگی روزمره دارد. به همین دلیل فیلم به جای روایتی ترحم‌آمیز از سرطان، آن را در میان آشوب زندگی، عشق، کار و بقا قرار می‌دهد.