Michael Wright, the American actor known for volatile, troubled and unpredictable characters, died on August 19 in Los Angeles at 70. In his tribute for RogerEbert.com, former editor-in-chief Matt Zoller Seitz describes an actor who drew the eye even in a crowded frame and in a small part, and who never took the obvious route to a scene's point. Wright studied at Stella Adler's academy on a work-study arrangement, answering phones and mopping floors, and entered film in 1979 with Philip Kaufman's The Wanderers. Robert Altman cast him in 1983 as the soldier Carlyle in Streamers, and the Venice Film Festival gave its best actor award jointly to all six of the film's leads. Then came Victor Duncan in The Principal, Eddie King Jr. in Robert Townsend's The Five Heartbeats, Raynathan in Leon Ichaso's Sugar Hill, and Omar White in HBO's Oz. Seitz calls Raynathan his finest performance, a man carrying anger, jealousy, family damage and the urge to destroy himself all at once. Seitz also revisits the little-seen 1987 film Bed Time Eyes, based on a novel by Amy Yamada, in which Wright plays an American soldier stationed in Japan who falls in love with a nightclub singer. The opportunities given to his white contemporaries, Seitz writes, never came to Wright. He struggled for years with alcohol and drugs and entered recovery after a 2012 arrest in New York. The greatest sin an actor can commit, he once said, is to fail to be interesting.
مایکل رایت و بازی پرشوری که نمی‌شد چشم از آن گرفت
مایکل رایت، بازیگر آمریکایی که با نقش‌های پرتنش، ناآرام و اغلب غیرقابل پیش‌بینی شناخته می‌شد، روز ۱۹ اوت در لس‌آنجلس و در هفتاد سالگی درگذشت. مت زولر سیتز، سردبیر پیشین RogerEbert.com، در یادداشتی برای همان سایت او را بازیگری توصیف می‌کند که حتی در نقش‌های کوچک نگاه تماشاگر را در قاب شلوغ به سوی خود می‌کشید و هیچ‌گاه ساده‌ترین راه رسیدن به مقصود صحنه را انتخاب نمی‌کرد. رایت در مدرسه بازیگری استلا آدلر درس خواند، آن هم در ازای پاسخ دادن به تلفن‌ها و تمیز کردن سالن، و در سال ۱۹۷۹ با The Wanderers ساخته فیلیپ کافمن به سینما آمد. رابرت آلتمن او را در ۱۹۸۳ برای نقش سرباز کارلایل در Streamers برگزید و جشنواره ونیز جایزه بهترین بازیگر را به‌طور مشترک به هر شش بازیگر اصلی آن فیلم داد. پس از آن نقش ویکتور دانکن در The Principal، ادی کینگ جونیور در The Five Heartbeats ساخته رابرت تاونزند، رینیثن در Sugar Hill ساخته لئون ایچاسو و عمر وایت در مجموعه Oz از شبکه HBO آمد. سیتز نقش رینیثن را بهترین کار او می‌داند، شخصیتی که خشم، حسادت، زخم خانوادگی و میل به ویران کردن خود را همزمان حمل می‌کند. سیتز همچنین از فیلم کم‌دیده‌شده Bed Time Eyes محصول ۱۹۸۷ یاد می‌کند، بر پایه رمانی از ایمی یامادا، که رایت در آن سرباز آمریکایی مستقر در ژاپن است و عاشق خواننده‌ای می‌شود. به نوشته او، فرصت‌هایی که هم‌نسلان سفیدپوست رایت گرفتند هرگز به او نرسید. رایت سال‌ها با الکل و مواد درگیر بود و پس از بازداشتی در نیویورک در سال ۲۰۱۲ دوره ترک را آغاز کرد. خودش می‌گفت بزرگ‌ترین گناه یک بازیگر آن است که تماشاگر را بی‌تفاوت بگذارد.