Conductor Karina Canellakis, music director of the Netherlands Radio Philharmonic, gave her best performance yet with the San Francisco Symphony on October 9 at Davies Symphony Hall, writes Lisa Hirsch in SF Classical Voice. Her earlier visits had left an impression of brusque readings and unblended volume, but this time she showed a fine ear for color and balance in a program of Russian music. Rachmaninoff's Symphonic Dances, his last work, filled the second half. The critic praises the wind solos of the first dance, including Ricardo Martinez on alto saxophone, the rich string sound of the Andante, and the finale, where the Dies irae chant that runs through the piece finally breaks out in full. The concert opened with The Kingdom of Silence, a 14-minute work of 2003 by the Russian-Swedish composer Victoria Borisova-Ollas, whose title comes from Psalm 94 and refers to the world after death. Scottish violinist Nicola Benedetti played Prokofiev's Second Violin Concerto with a big, healthy sound, clean and careful though never quite inspired, and gave Jay Ungar's Ashokan Farewell as an encore. Photo: Andreas Praefcke, CC BY 3.0, via Wikimedia Commons.
کارینا کانلاکیس با موسیقی روسی به سمفونی سانفرانسیسکو بازگشت
لیزا هرش در SF Classical Voice می‌نویسد کارینا کانلاکیس، مدیر موسیقی Netherlands Radio Philharmonic، روز ۹ اکتبر در Davies Symphony Hall بهترین اجرای خود را با ارکستر سمفونیک سانفرانسیسکو داشت. حضورهای پیشین او تصویری از اجراهای تند و صداهای ناهماهنگ به جا گذاشته بود، اما این بار در برنامه‌ای از موسیقی روسی گوشی دقیق برای رنگ و توازن صدا نشان داد. «Symphonic Dances»، واپسین اثر راخمانینوف، تمام نیمهٔ دوم کنسرت را پر کرد. منتقد از تک‌نوازی سازهای بادی در رقص نخست، از جمله ساکسوفون آلتوی ریکاردو مارتینز، از صدای گرم زهی‌ها در موومان آهسته و از پایان اثر ستایش می‌کند که در آن سرود «Dies irae»، که در سراسر قطعه پنهان است، سرانجام به تمامی شنیده می‌شود. کنسرت با «The Kingdom of Silence» آغاز شد، قطعه‌ای چهارده‌دقیقه‌ای از ویکتوریا بوریسووا اولاس، آهنگساز روس‌تبار سوئدی، که در ۲۰۰۳ نوشته شده و نامش از مزمور ۹۴ گرفته شده و به جهان پس از مرگ اشاره دارد. نیکولا بندتی، ویولن‌نواز اسکاتلندی، کنسرتوی دوم ویولن پروکفیف را با صدایی پر و سالم نواخت، دقیق و پاکیزه اما نه چندان پرشور، و در پایان «Ashokan Farewell» اثر جی آنگر را به عنوان قطعهٔ اضافه اجرا کرد. عکس از Andreas Praefcke، CC BY 3.0، Wikimedia Commons.