Taking Alain Resnais's Last Year at Marienbad as its starting point, an essay in MUBI Notebook defends one of cinema's least acknowledged pleasures, the confusion of a film's opening minutes. Before the story settles, the writer argues, a viewer faces a field of endless possibility much like a dream, and that feeling fades once the plot takes shape. The less we understand of what is unfolding, the more room imagination has to work, which makes the opening of a film feel like our own.
در ستایش لحظه‌ای که هنوز نمی‌دانیم فیلم دربارهٔ چیست
جستاری در MUBI Notebook با آغاز از Last Year at Marienbad ساختهٔ آلن رنه از لذتی دفاع می‌کند که کمتر به آن اعتراف می‌شود، سردرگمی دقیقه‌های نخست یک فیلم. به گفتهٔ نویسنده، پیش از آنکه داستان جا بیفتد تماشاگر مثل خواب با میدانی از امکان‌های بی‌پایان روبه‌رو است و این حس با شکل گرفتن قصه رنگ می‌بازد. هرچه کمتر بدانیم چه می‌گذرد، خیال ما میدان بیشتری می‌یابد و آغاز فیلم از آن خود ما می‌شود.