Gabriela Lena Frank's first opera, in its Met debut, sees late Mexican painter Frida Kahlo leaving the underworld on the Day of the Dead to be reunited with her husband and fellow artist Diego Rivera.
فریدا و دیه‌گو، بار دیگر در رؤیای متروپولیتن
این هفته متروپولیتن اپرای نیویورک پرده از یکی از مورد انتظارترین اجراهای فصل خود برداشت: اپرای آخرین رؤیای فریدا و دیه‌گو ساختهٔ گابریلا لنا فرانک، نخستین اپرای این آهنگساز پرویی‌تبار آمریکایی که چندی پیش جایزهٔ پولیتزر موسیقی را برای اثر دیگرش پیکافلور دریافت کرد. متن این اپرا را نیلو کروز، نمایش‌نامه‌نویس کوبایی‌تبار و برندهٔ پولیتزر درام، نوشته است. داستان، روایتی وارونه از اسطورهٔ کهن اورفئوس و اوریدیس است. سال ۱۹۵۷ است. سه سال از مرگ فریدا کالو می‌گذرد و دیه‌گو ریوِرا، نقاش بزرگ مکزیکی، در شب روز مردگان آرزو می‌کند که همسرش را یک بار دیگر ببیند. این بار اما این فریدا است که از جهان زیرین بازمی‌گردد تا برای بیست‌وچهار ساعت در پی نقاشی‌های آنان، شور و درد گذشته را با همسرش تجربه کند و سپس برای همیشه بدرود گوید. اجرای متروپولیتن را دبورا کولکر، کارگردان و طراح رقص برزیلی، روی صحنه آورده و یانیک نِزه سِگَن آن را رهبری می‌کند. ایزابل لئونارد در نقش فریدا و کارلوس آلوارز در نقش دیه‌گو می‌درخشند. کولکر در گفت‌وگو با NPR می‌گوید این اپرا نه روایت زندگی این دو نقاش است و نه بازآفرینی تابلوهایشان، بلکه رؤیایی است که از زبان رقص، حرکت و سوررئالیسم بیان می‌شود. صحنه پُر است از اسکلت‌هایی که هیپ‌هاپ می‌رقصند و گروه کر با ماسک‌های مرگ بر صحنه می‌خوانند. گابریلا لنا فرانک می‌گوید رابطهٔ فریدا و دیه‌گو او را یاد الیزابت تیلور و ریچارد برتون می‌اندازد: «درخشان، جذاب، عاشق یکدیگر، و در عین حال در حال دیوانه کردن هم». موسیقی این اپرا، که New Yorker آن را «شکوهمند و خوش‌پرداخت» خوانده، عناصر مارش و موسیقی فولکلوریک مکزیکی را در کنار سازبندی ارکستر کلاسیک می‌نشاند. اپرای آخرین رؤیای فریدا و دیه‌گو تا پنجم ژوئن در نیویورک روی صحنه است و در سی‌ام می به‌صورت زنده در قالب مجموعهٔ Live in HD متروپولیتن در سینماهای سراسر آمریکا و جهان، از جمله سینماهای بی‌اریا، پخش خواهد شد.