Literary Hub has published an excerpt from James Spooner's new book, "It Starts with Anger." Spooner directed the documentary Afro-Punk and co-founded the AFROPUNK Festival. The scene is 1991. Spooner is fifteen and newly arrived in New York, still looking for his footing in the punk community, when he sees Bushmon play at Pool Bar, a small basement room at Bleecker and Broadway where much of the audience and many of the musicians were Black. The ceiling was low enough that when the crowd held the singer aloft, he could set his hands and feet against it and walk; regulars called it the spider walk. For Spooner that night was the first time being Black in a punk space felt less like an obstacle than an asset. Bushmon's singer, Ryan Bland, became his example of how Black identity and punk could hold together. What Spooner underlines is that most people of color in that scene played their race down, while Bland had deliberately assembled an all-Black band. The same experience exposed a contradiction. Black bands were pushed toward the margins of New York hardcore and filed under the broad heading of Black rock, even when their music had more in common with the punk acts at the center. Spooner also considers the Black Rock Coalition, founded in 1985 by Living Colour guitarist Vernon Reid to support Black alternative music. In his view that label ended up flattening genuinely different artists into a single sound, one easier for the scene to dismiss than to engage with. The question he was left with: how to refuse to ignore his Blackness without giving up his punk identity.
پیدا کردن جای خود در صحنه پانک سیاه نیویورک
Literary Hub بخشی از کتاب تازه جیمز اسپونر، «It Starts with Anger»، را منتشر کرده است؛ اسپونر کارگردان مستند Afro-Punk و از بنیان‌گذاران جشنواره AFROPUNK است. صحنه، سال ۱۹۹۱ است. اسپونر پانزده‌ساله و تازه‌وارد نیویورک است و هنوز دنبال جای خود در جامعه پانک می‌گردد، تا اینکه اجرای گروه Bushmon را در Pool Bar می‌بیند؛ زیرزمینی کوچک در تقاطع بلیکر و برادوی که بخش بزرگی از تماشاگران و نوازندگانش سیاه‌پوست بودند. سقف آنجا آنقدر کوتاه بود که وقتی جمعیت خواننده را روی دست بلند می‌کرد، او دست و پایش را روی سقف می‌گذاشت و راه می‌رفت؛ اهالی باشگاه اسمش را گذاشتند «راه رفتن عنکبوتی». برای اسپونر آن شب نخستین باری بود که سیاه بودن در یک فضای پانک نه مانع، که امتیاز به نظر رسید. رایان بلند، خواننده Bushmon، برای او نمونه‌ای شد از اینکه می‌توان هم سیاه بود و هم پانک. نکته‌ای که اسپونر برجسته می‌کند این است که در آن سال‌ها بیشتر رنگین‌پوستان آن صحنه نژادشان را کم‌رنگ می‌کردند، اما رایان عمداً گروهی تماماً سیاه‌پوست جمع کرده بود. اما همین تجربه تناقضی را هم آشکار کرد. گروه‌های سیاه اغلب از مرکز صحنه هاردکور کنار گذاشته می‌شدند و زیر عنوان کلی «Black rock» می‌رفتند، حتی وقتی موسیقی‌شان به گروه‌های اصلی پانک نزدیک‌تر بود. اسپونر از Black Rock Coalition هم یاد می‌کند، که ورنون رید، گیتاریست Living Colour، در ۱۹۸۵ برای حمایت از موسیقی آلترناتیو سیاه راه انداخت؛ به گمان او همان برچسب سرانجام هنرمندانی به‌کلی متفاوت را در یک صدای واحد صاف کرد، صدایی که رد کردنش آسان‌تر از درگیر شدن با آن بود. پرسش او این ماند: چگونه سیاه بودنش را نادیده نگیرد و در همان حال به هویت پانک خود وفادار بماند.