Sam Carter reviews Lucía Lijtmaer’s Cautery and Julia Kornberg’s Berlin Atomized together to examine how novels can create connections across different times, places, and political crises. Cautery alternates between a contemporary woman in Barcelona, whose relationship leaves her increasingly isolated, and Deborah Moody, a 17th-century woman confronting similar restrictions in colonial society. The narratives do not neatly merge, but their proximity exposes the persistence of sexism, unequal relationships, and social constraint across centuries. Berlin Atomized looks instead toward an unstable near future, following three Jewish Argentine siblings as they leave Buenos Aires for Europe and Israel and encounter migration, political violence, fractured family ties, and the erosion of 20th-century ideals. Carter argues that both novels work through indirect rather than obvious comparison. Their stories bend away from simple parallels while still revealing structures that repeat across geography and history. This capacity to preserve difference while discovering unexpected connections, he suggests, is one of the novel’s particular strengths and a way literature can sharpen our understanding of crises already visible or only beginning to emerge.
آینده‌های متعارض و ادبیاتی که از مقایسه ساده می‌گریزد
سم کارتر در این نقد دو رمان Cautery نوشته لوسیا لیختمائر و Berlin Atomized نوشته جولیا کورنبرگ را کنار هم می‌گذارد تا نشان دهد رمان چگونه می‌تواند میان زمان‌ها، مکان‌ها و بحران‌های ظاهراً جدا از هم ارتباط برقرار کند. Cautery دو روایت را پیش می‌برد؛ زنی در بارسلون معاصر که پس از شکست یک رابطه با انزوا و سرخوردگی روبه‌رو می‌شود و دبورا مودی، زنی در قرن هفدهم که در جامعه استعماری با محدودیت‌های مشابه جنسیتی دست و پنجه نرم می‌کند. این دو داستان مستقیماً در هم تنیده نمی‌شوند، اما تداوم تبعیض و فشار اجتماعی را در دو دوره تاریخی نشان می‌دهند. Berlin Atomized در مقابل، آینده‌ای نزدیک و متلاطم را دنبال می‌کند و سرگذشت سه خواهر و برادر آرژانتینی یهودی را که از بوئنوس آیرس به اروپا و اسرائیل پراکنده می‌شوند، به مهاجرت، بحران سیاسی، خشونت و فروپاشی آرمان‌های قرن بیستم پیوند می‌زند. کارتر معتقد است قدرت هر دو رمان در ساختن شباهت‌های غیرمستقیم است؛ شباهت‌هایی که به جای ساده کردن جهان، فاصله‌ها و تفاوت‌ها را حفظ می‌کنند و از همین راه امکان تازه‌ای برای دیدن بحران‌های امروز فراهم می‌آورند.