This Public Books essay makes a bold claim: that no writer working today has fused class and identity into a single struggle for survival as powerfully as Douglas Stuart. The Glasgow-born, New York-based author won the 2020 Booker Prize for his debut Shuggie Bain and followed it with Young Mungo, both unsparing portraits of queer boys coming of age amid the poverty and hard masculinity of Thatcher-era Scotland. His third novel, John of John, extends that vision to the Isle of Harris in the Hebrides. There a restless young man named Cal scans the lonely-hearts columns and dreams of escape, while his father John fights to hold onto a vanishing island culture as 1990s fast money and wealthy mainlanders buy up the land and turn heritage into a vacation backdrop. The essay reads Stuart's work as a record of how queer identity endures even as the parallel working-class identity is hollowed out by economic change, a literature in which his characters grieve what is lost and still find a way to go on. Praised as a profound meditation on masculinity, faith, and the weight of inheritance, John of John shows one of contemporary fiction's most acclaimed voices working at an even higher pitch.
طبقه، هویت و تقلا برای دوام‌آوردن؛ نگاهی به داگلاس استوارت و رمان تازه‌اش
این مقاله‌ی Public Books ادعایی جسورانه می‌کند: که هیچ نویسنده‌ای در روزگار ما به‌اندازه‌ی داگلاس استوارت طبقه و هویت را در یک تقلای واحد برای بقا در هم نتنیده است. این نویسنده‌ی گلاسکوزاده و ساکن نیویورک، در سال ۲۰۲۰ برای نخستین رمانش «شوگی بین» جایزه‌ی بوکر را برد و سپس «یانگ مونگو» را نوشت؛ هر دو تصویرهایی بی‌پرده از پسرانی همجنس‌گرا که در میان فقر و مردانگیِ خشنِ اسکاتلندِ دوران تاچر بزرگ می‌شوند. سومین رمان او، «جان آو جان»، همین نگاه را به جزیره‌ی هریس در مجمع‌الجزایر هبرید می‌برد. آنجا جوانی بی‌قرار به نام کَل آگهی‌های دوست‌یابی را زیر و رو می‌کند و در رؤیای گریز است، در حالی که پدرش جان می‌کوشد فرهنگِ روبه‌زوالِ جزیره را نگه دارد؛ فرهنگی که پولِ بادآورده‌ی دهه‌ی ۱۹۹۰ و خریدِ زمین‌ها به‌دست ثروتمندانِ سرزمین اصلی، آن را به پس‌زمینه‌ای برای تعطیلات بدل می‌کند. مقاله، آثار استوارت را روایتی از دوام‌آوردنِ هویتِ همجنس‌گرا می‌خواند، حتی آن‌گاه که هویتِ موازیِ طبقه‌ی کارگر زیر فشار دگرگونی اقتصادی تهی می‌شود؛ ادبیاتی که شخصیت‌هایش بر آنچه از دست رفته سوگواری می‌کنند و باز راهی برای ادامه می‌یابند. «جان آو جان» که به‌عنوان تأملی ژرف درباره‌ی مردانگی، ایمان و بارِ میراث ستوده شده، نشان می‌دهد یکی از تحسین‌شده‌ترین صداهای داستان معاصر در سطحی حتی بالاتر کار می‌کند.