American Theatre’s report on the 13th Physical Theater Festival Chicago looks at a week of performances and workshops held from June 1 to 7, bringing together artists from Chicago and around the world. The festival presents physical theatre not as a fixed genre, but as an approach to performance in which the body, movement, image, sound, and storytelling matter as much as spoken language. This year’s program included clowning, mask work, acrobatics, mime, dance, solo performance, puppetry, melodrama, and wordless theatre. Ishika Muchhal’s report moves through works such as I Think It Could Work by Chicago based Full Out Formula, Sora Baek’s solo show SELL ME: I am from North Korea, Luciano Rosso’s Apocalipsync, Los Regalos by Peru’s Compañia de Teatro Físico, and Beau and Aero by A Little Bit Off. Together, these performances show how physical theatre can create experiences of trust, survival, memory, masculinity, family, isolation, comedy, and hope without relying entirely on words. The article frames the festival as a shared encounter with what the human body can do onstage, a brief and living space where performers and audiences meet beyond language.
بدن‌ها در فضا: گزارشی از جشنواره تئاتر فیزیکی شیکاگو
American Theatre در گزارشی از سیزدهمین دوره Physical Theater Festival Chicago به هفته‌ای از اجراها و کارگاه‌هایی می‌پردازد که از ۱ تا ۷ ژوئن برگزار شد و هنرمندانی از شیکاگو و نقاط مختلف جهان را گرد هم آورد. این جشنواره تئاتر فیزیکال را نه به عنوان یک قالب بسته، بلکه به عنوان رویکردی به اجرا معرفی می‌کند؛ جایی که بدن، حرکت، تصویر، صدا و روایت به اندازه کلمات اهمیت دارند. برنامه امسال طیفی گسترده از کلاون، ماسک، آکروبات، پانتومیم، رقص، نمایش تک‌نفره، عروسک، ملودرام و اجراهای بی‌کلام را در بر گرفت. گزارش Ishika Muchhal از اجراهایی چون I Think It Could Work از گروه Chicago based Full Out Formula، نمایش تک‌نفره SELL ME: I am from North Korea از Sora Baek، Apocalipsync از Luciano Rosso، Los Regalos از گروه پرویی Compañia de Teatro Físico و Beau and Aero از گروه A Little Bit Off عبور می‌کند. هر یک از این آثار نشان می‌دهند که تئاتر فیزیکال چگونه می‌تواند بدون تکیه کامل بر گفتار، تجربه‌هایی از اعتماد، بقا، خاطره، مردانگی، خانواده، تنهایی، کمدی و امید بسازد. مقاله در پایان، جشنواره را تجربه‌ای جمعی از امکان‌های بدن انسان روی صحنه می‌بیند؛ لحظه‌ای زنده و گذرا که در آن تماشاگر و اجراگر در یک فضای مشترک، چیزی فراتر از کلمات را تجربه می‌کنند.