The New Museum in New York will mount the largest survey to date of the filmmaker and multimedia artist Arthur Jafa, opening September 24 and running through early January 2027. Titled I Am Tony after the pioneering jazz drummer Tony Williams, the exhibition fills two floors of the museum's newly expanded building with works from nearly four decades of Jafa's career exploring what he calls "Black being." It brings together his best-known pieces, including Love Is the Message, The Message Is Death, a searing 2016 video montage of Black visual culture set to Kanye West's "Ultralight Beam," and The White Album, his 2018 meditation on whiteness that won the Golden Lion at the 2019 Venice Biennale, alongside the premiere of new work. Born in Tupelo, Mississippi, Jafa studied architecture before turning to cinematography, and his films and installations are now held by major museums around the world. The show's nod to Tony Williams underscores the deep dialogue between Jafa's pulsing imagery and Black music.
بزرگ‌ترین مرور آثار آرتور جافا در نیومیوزیمِ نیویورک
نیومیوزیمِ نیویورک بزرگ‌ترین مرور آثار آرتور جافا، فیلم‌ساز و هنرمند چندرسانه‌ای، را برگزار می‌کند؛ نمایشگاهی که از ۲۴ سپتامبر آغاز می‌شود و تا اوایل ژانویه ۲۰۲۷ ادامه دارد. این نمایشگاه با عنوان «من تونی هستم» (I Am Tony)، به یاد تونی ویلیامز، درامرِ پیشگامِ جاز، دو طبقه از ساختمانِ تازه‌گسترش‌یافته‌ی موزه را با آثاری از نزدیک به چهار دهه کار جافا پر می‌کند؛ آثاری که به کاوش در آنچه او «بودنِ سیاه» می‌نامد می‌پردازند. این مرور، شناخته‌شده‌ترین کارهای او را گرد هم می‌آورد، از جمله Love Is the Message, The Message Is Death، مونتاژ ویدیویی پرشور سال ۲۰۱۶ از فرهنگ بصری سیاه‌پوستان که روی قطعه‌ی «Ultralight Beam» کانیه وست سوار شده، و فیلم The White Album، تأمل سال ۲۰۱۸ او درباره‌ی «سفیدی» که جایزه‌ی شیر طلایی دوسالانه‌ی ونیز ۲۰۱۹ را برد، در کنار رونمایی از آثار تازه. جافا که در توپلوی می‌سی‌سی‌پی به دنیا آمد، پیش از روی‌آوردن به فیلم‌برداری معماری خوانده بود، و امروز فیلم‌ها و چیدمان‌هایش در موزه‌های بزرگ سراسر جهان نگهداری می‌شوند. اشاره‌ی عنوان نمایشگاه به تونی ویلیامز بر پیوند ژرف میان تصویرهای ضرب‌آهنگینِ جافا و موسیقی سیاه‌پوستان تأکید می‌گذارد.