Criterion's 4K release of "Safe" has brought Walter Chaw back to the film at RogerEbert.com, thirty-one years after it was made and no less unsettling for the years. Early in the film, an unwatched television carries a half-heard report on Elizabeth Bouvia, a woman living with cerebral palsy and degenerative arthritis who became a figurehead of the American right-to-die movement in the 1980s. She went to court, and then to appellate court, for control over decisions about her own body, and was denied it even with the ACLU behind her. Chaw reads the moment as the key to Carol, played by Julianne Moore, who has no more control over her own body than Bouvia was granted. Haynes and cinematographer Alex Nepomniaschy build that feeling into the images. Carol sits at the exact center of the frame, while slow zooms, doorways and window panes shrink the room around her. Chaw sees a woman imprisoned by a society that sorts women into fixed roles and demands a narrowly prescribed appearance; Haynes arranges Carol in the frame the way a collector pins a beautiful butterfly for display. The new restoration was supervised by Haynes. Chaw writes that "Safe" has never looked better, and that the uncompressed mono track deepens the film's trancelike atmosphere.
در دنیای ما همه چیز خوب است: بازگشت به «امن» تاد هینز
انتشار نسخه ۴K «امن» از سوی کرایتریون بهانه‌ای شده تا والتر چاو در سایت راجر ایبرت بار دیگر به این فیلم بازگردد؛ فیلمی که سی و یک سال پس از ساخته شدن هنوز چیزی از اضطرابش کم نشده است. در صحنه‌ای در آغاز فیلم، تلویزیونی که کسی تماشایش نمی‌کند گزارشی نیمه‌شنیده درباره الیزابت بوویا پخش می‌کند؛ زنی که با فلج مغزی و آرتریت پیشرونده دست به گریبان بود و در دهه هشتاد میلادی به چهره‌ای شناخته‌شده در جنبش حق مرگ در آمریکا بدل شد. او برای گرفتن اختیار تصمیم‌گیری درباره بدن خود تا دادگاه تجدیدنظر رفت و با وجود حمایت اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا شکست خورد. چاو این لحظه را کلید فهم کارول می‌داند؛ زنی با بازی جولیان مور که او هم اختیاری بر بدن خود ندارد. هینز و فیلمبردارش الکس نپومنیاسکی همین حس را در خود تصویر می‌سازند. کارول اغلب دقیقا در مرکز قاب می‌نشیند، اما زوم‌های آهسته و درگاه‌ها و شیشه پنجره‌ها محیط را دور او تنگ‌تر می‌کنند. به نوشته چاو این تصویرِ زندانی است در جامعه‌ای که برای زن نقشی معین و ظاهری از پیش نوشته‌شده تعریف کرده است؛ هینز کارول را چنان در قاب می‌چیند که گویی پروانه‌ای زیبا را برای نمایش سنجاق کرده‌اند. نسخه تازه ۴K زیر نظر خود هینز آماده شده است. چاو می‌نویسد «امن» هرگز چنین خوب دیده نشده و صدای مونوی فشرده‌نشده آن به فضای وهم‌آلود فیلم لایه‌ای تازه می‌افزاید.