Sohrab Sepehri's High Horizon sold for 38.5 billion tomans at the 25th Tehran Auction, the highest price in all twenty five editions of the sale. Its base price had been set at 27.5 billion tomans. The edition, titled Modern, Classic, and Traditional Iranian Art, was held on the evening of Friday, July 17 at the Parsian Azadi Hotel in Tehran. Of 100 works by 80 artists, 96 sold, for a total of 464 billion 266 million tomans. After the Sepehri, a work titled Affection by the calligrapher and painter Mohammad Ehsaei went from a base of 27.5 billion tomans to 33.5 billion, the second highest result in the auction's history. Only six women artists were represented, with eight works between them: Parvaneh Etemadi, Bahjat Sadr, Farideh Lashai, Lili Matin-Daftari, Elaheh Khatami and Leila Barzegar Yarmohammadi. The highest price for a woman artist went to an untitled Matin-Daftari, which rose from a base of 6.8 billion tomans to 8.2 billion. From the 1960s Sepehri painted stark close-ups of tree trunks, the point where Western modernism and Japanese minimalism meet a Persian aesthetic. He painted a section of the trunk rather than the whole tree on purpose, and it is what he leaves out that keeps the work open.
تابلوی سهراب سپهری رکورد حراج تهران را شکست
تابلوی «افق بلند» اثر سهراب سپهری در بیست‌وپنجمین دوره حراج تهران به قیمت ۳۸ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان فروخته شد و رکورد فروش تمام بیست‌وپنج دوره این حراج را شکست. قیمت پایه این اثر ۲۷ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان بود. این دوره با عنوان «هنر مدرن، کلاسیک و سنتی ایران» شامگاه جمعه ۱۷ ژوئیه در هتل پارسیان آزادی برگزار شد. از میان ۱۰۰ اثر متعلق به ۸۰ هنرمند، ۹۶ اثر به مجموع ۴۶۴ میلیارد و ۲۶۶ میلیون تومان فروش رفت. پس از اثر سپهری، تابلوی «محبت» از محمد احصایی، خوشنویس و نقاش، با قیمت پایه ۲۷ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان به ۳۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان رسید؛ دومین رکورد در تاریخ این حراج. تنها شش هنرمند زن با هشت اثر حضور داشتند: پروانه اعتمادی، بهجت صدر، فریده لاشایی، لیلی متین‌دفتری، الهه خاتمی و لیلا برزگر یارمحمدی. گران‌ترین اثر یک هنرمند زن، تابلویی بدون عنوان از لیلی متین‌دفتری بود که از پایه ۶ میلیارد و ۸۰۰ میلیون به ۸ میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان رسید. سپهری از دهه چهل خورشیدی نماهای نزدیک و بی‌پیرایه‌ای از تنه درختان کشید؛ جایی که مدرنیسم غربی و مینیمالیسم ژاپنی در یک زیبایی‌شناسی ایرانی به هم می‌رسند. او عمداً بخشی از تنه را می‌کشید نه تمام درخت را، و همین نکشیدن، همان چیزی است که کار او را باز می‌گذارد.