In a report by Janos Gereben, San Francisco Classical Voice covers A.R. Rahman's appearance at Davies Symphony Hall: the prolific, globally celebrated composer of Indian cinema whose name is bound for many listeners to the Oscar- and Grammy-winning "Slumdog Millionaire," the musical "Bombay Dreams," and dozens of enduring scores. The July 2 program, with the San Francisco Symphony conducted by Jonathan Taylor Rush, drew such demand that the 2,743-seat hall sold out almost instantly. The significance of the evening went beyond Rahman's fame. The title "Symphony of Contrasts" captures his musical world, one in which film music, Indian traditions, electronic sounds, pop, folk rhythms, and orchestral color sit side by side. Rahman, 59, born in Tamil Nadu and dubbed "the Mozart of Madras" early in his career, has scored more than 120 films and holds two Academy Awards, two Grammys, a BAFTA, and a Golden Globe. That stylistic range also reflects his embrace of many faiths; he calls himself a fan of all religions while rejecting harm done in religion's name. For years he has shifted the boundary between popular music, film scoring, and live performance, and his appearance beside a major American orchestra presents that path in a more formal, symphonic frame. Part of the San Francisco Symphony's summer season, the concert also showed classical halls moving more than ever toward artists who bring multicultural, multigenerational audiences, a tendency with deep roots in the Bay Area, a region long tied to the music of the East through Ali Akbar Khan and his College of Music and Zakir Hussain's years of teaching. On such a night, Davies Hall hosted not merely a famous composer but a musical language that began in Indian cinema and is heard today on a global scale.
A.R. Rahman در Davies Hall؛ سمفونی تضادها میان سینما و ارکستر
مجله سان‌فرانسیسکو کلاسیکال ویس در گزارشی به قلم یانوش گربن به حضور ای. آر. رحمان در تالار دیویس می‌پردازد؛ آهنگساز پرکار و جهانی سینمای هند که نامش برای بسیاری از مخاطبان با «میلیونر زاغه‌نشین» برنده اسکار و گرمی، موزیکال «رؤیاهای بمبئی» و ده‌ها موسیقی ماندگار دیگر گره خورده است. این برنامه در دوم ژوئیه با همراهی سمفونی سان‌فرانسیسکو و به رهبری جاناتان تیلور راش برگزار شد و استقبال چنان گسترده بود که سالن ۲۷۴۳ نفری دیویس تقریباً بلافاصله به فروش کامل رسید. اهمیت این اجرا فقط در شهرت رحمان نبود. عنوان «سمفونی تضادها» به‌خوبی جهان موسیقایی او را توضیح می‌دهد؛ جهانی که در آن موسیقی فیلم، سنت‌های هندی، صداهای الکترونیک، پاپ، ریتم‌های مردمی و رنگ‌آمیزی ارکسترال کنار هم قرار می‌گیرند. رحمان ۵۹ ساله، زاده تامیل نادو که در آغاز کارش «موتسارت مدرس» لقب گرفت، برای بیش از ۱۲۰ فیلم موسیقی ساخته و دو اسکار، دو گرمی، بفتا و گلدن گلوب در کارنامه دارد. این تنوع سبک بازتاب علاقه او به ادیان گوناگون هم هست؛ خودش می‌گوید دوستدار همه ادیان است اما آزار دیگران به نام دین را نمی‌پذیرد. او سال‌هاست مرز میان موسیقی عامه‌پسند، موسیقی سینما و اجرای صحنه‌ای را جابه‌جا کرده و حضورش کنار یک ارکستر بزرگ آمریکایی همین مسیر را در قالبی سمفونیک‌تر نشان می‌دهد. این کنسرت بخشی از برنامه‌های تابستانی سمفونی سان‌فرانسیسکو بود و نشان داد سالن‌های کلاسیک بیش از گذشته به سوی هنرمندانی می‌روند که مخاطبان چندفرهنگی و چندنسلی با خود می‌آورند؛ گرایشی که در منطقه خلیج ریشه‌دار است، سرزمینی که با میراث علی‌اکبر خان و کالج موسیقی‌اش و سال‌ها تدریس ذاکر حسین، دهه‌هاست با موسیقی شرق پیوند دارد. در چنین شبی، تالار دیویس فقط میزبان یک آهنگساز مشهور نبود؛ میزبان زبانی موسیقایی بود که از سینمای هند آغاز شده و امروز در مقیاسی جهانی شنیده می‌شود.